Make.com (dawniej Integromat): co to jest, jak działa scenariusz i jak zacząć w firmie

Czym jest Make.com i co się stało z Integromatem?

Integromat od 22 lutego 2022 r. nazywa się Make. Stare poradniki o Integromacie nadal dobrze tłumaczą scenariusze i moduły, ale liczą koszty w operacjach, a od 27 sierpnia 2025 r. płaci się za kredyty.

Platforma działa w chmurze producenta, więc niczego nie instalujesz. Zamiast pisać kod, układasz na płótnie scenariusz: pierwszy moduł pobiera dane, na przykład nowe zgłoszenie z formularza, a kolejne je przekształcają i zapisują w innych aplikacjach. Cennik podaje ponad 3 tys. gotowych aplikacji, a systemy spoza katalogu podłączasz modułem HTTP. Wszystkie liczby i limity w tym przewodniku pochodzą z cennika producenta, jego Help Center i dokumentacji aplikacji, a linki zebrałem w źródłach na końcu strony.

Komunikat prasowy z 22 lutego 2022 r. ogłosił, że platforma Integromat od tego dnia nazywa się Make. Z tego samego komunikatu wynika, że Integromat przejęła w 2020 r. firma Celonis, a Make stał się osobną jednostką biznesową w jej ramach. Integromat działał jeszcze w 2022 r. jako starsza wersja produktu, a dotychczasowi klienci mogli przenieść się do Make w ciągu następnego roku. Razem z nową platformą pojawił się wybór regionu, w którym działają procesy: Europy albo Ameryki Północnej.

W praktyce taki scenariusz przenosi dane między programami, które same ze sobą nie rozmawiają: formularz i CRM, sklep i magazyn, skrzynka i arkusz, płatność i faktura. Traktuję go jako narzędzie do procesów z rozgałęzieniami, listami pozycji i wyjątkami. Do połączenia dwóch aplikacji w jedną stronę często wystarczy coś prostszego; kiedy to narzędzie jest przesadą, piszę w ostatniej części. Bez czterech pojęć dokumentacja producenta jest nieczytelna:

• ScenariuszZautomatyzowany przepływ: wyzwalacz i kolejne moduły, które przekazują sobie dane. Odpowiednik Zapa w Zapierze i workflow w n8n.
• ModułJeden krok scenariusza, czyli konkretna czynność w aplikacji: obserwuj nowe wiersze, utwórz kontakt, wyślij wiadomość.
• Pakiet danych (bundle)Jedna porcja danych, na przykład jeden mail, kontakt albo plik. Każdy pakiet przechodzi przez kolejne moduły osobno.
• Operacja i kredytOperacja to jedno uruchomienie modułu, kredyt to jednostka, za którą płacisz. Poza modułami AI jedna operacja to jeden kredyt.

Jak działa scenariusz w Make: wyzwalacz, moduły i pakiety danych

Rachunek zależy od liczby pakietów danych. Wyzwalacz zużywa jedną operację na sprawdzenie, ale dziesięć nowych wierszy w arkuszu przechodzi osobno przez każdy kolejny moduł, więc scenariusz z dwoma modułami zużyje 21 operacji, a nie 3 jak przy próbie z jednym wierszem.

Scenariusz zaczyna się od jednego wyzwalacza, a dokumentacja rozróżnia dwa ich rodzaje. Wyzwalacz odpytujący, zwykle o nazwie zaczynającej się od „Watch”, sprawdza według harmonogramu, czy od ostatniego uruchomienia pojawiło się coś nowego. Wyzwalacz natychmiastowy, oznaczony etykietą „instant”, to w praktyce webhook: aplikacja sama wysyła dane do Make w chwili zdarzenia, a scenariusz dostaje ustawienie „Immediately as data arrives”.

Dane płyną w pakietach. W przykładzie z Help Center wyzwalacz Google Sheets „Watch New Rows”, który znalazł dziesięć nowych wierszy, zwraca dziesięć pakietów, a każdy następny moduł uruchamia się dziesięć razy. Scenariusz z wyzwalaczem i dwoma modułami, który na próbie z jednym wierszem zużył trzy operacje, przy stu nowych wierszach zużyje ich 201 (1 + 2 × 100). Mapowanie to wskazanie, które pole z wcześniejszego modułu trafia do którego pola w następnym, na przykład NIP z formularza do pola w CRM-ie; jeśli moduł nie zna jeszcze struktury danych, wystarczy raz uruchomić scenariusz z danymi testowymi.

Help Center podaje też twarde limity: większość wyszukiwań zwraca w jednym uruchomieniu do 3200 obiektów albo 5 MB danych, a cennik ogranicza jedno uruchomienie scenariusza do 40 minut na planach płatnych i 5 minut na darmowym. Uważaj też na moduły Delete: dokumentacja ostrzega, że część usług nie pozwala odzyskać elementów usuniętych przez API.

Typy modułów w Make i ich zużycie operacji, według dokumentacji i cennika Make.

Tabela jest szersza niż ekran: przesuń ją palcem w bok.

Router, filtr, iterator i agregator: logika scenariusza bez kodu

Filtr na połączeniu, router, iterator i agregator wystarczą, żeby scenariusz rozdzielał dane na ścieżki, rozbijał listę pozycji zamówienia na osobne pakiety i składał je z powrotem w jedną wiadomość.

Filtr ustawiasz na połączeniu między dwoma modułami. Help Center opisuje, że przepuszcza on dalej tylko pakiety spełniające warunek, a pozostałe kończą bieg w tym miejscu; do dyspozycji są operatory „Exists” i „Not exists” oraz operatory tekstowe, liczbowe, dat i tablic. Router dzieli scenariusz na kilka tras z własnymi filtrami i uruchamia po kolei, nie równolegle, wszystkie, których warunek pasuje; jedną trasę możesz oznaczyć jako awaryjną (fallback), która przejmie pakiety niepasujące do pozostałych. Gałęzi routera nie da się potem połączyć z powrotem.

Nowszą parą są moduły If-else i Merge. If-else wykonuje tylko pierwszą ścieżkę, której warunek jest spełniony, a gdy żaden nie jest, ścieżkę Else; Merge łączy potem gałęzie w jeden przepływ. Oba liczą się jako operacje, ale według dokumentacji nie zużywają kredytów. Routera w przepływie za modułem If-else nie wstawisz. Kolejny If-else możesz za to zagnieździć w jednej z gałęzi, a każdy taki poziom zamyka wtedy własny moduł Merge.

Iterator zamienia tablicę w serię osobnych pakietów. Mail z pięcioma załącznikami to dla Make jeden pakiet z tablicą Attachments[]; po iteratorze masz pięć pakietów i każdy załącznik zapiszesz osobno. Agregator działa odwrotnie: zbiera pakiety z jednego modułu źródłowego i oddaje jeden pakiet z tablicą, a pole Group by dzieli wynik na grupy, na przykład po jednym pakiecie na klienta. Pułapka: pola z modułów między źródłem a agregatorem znikają za agregatorem, jeśli nie dodasz ich do agregowanych pól.

Agregatorem można też obniżyć rachunek. W przykładzie z Help Center scenariusz wysyłał dziesięć maili, po jednym na każdy nowy kontakt. Po dodaniu modułu Text aggregator wysyła jeden mail z całą listą, a liczba operacji spada z 11 do 3.

Gdy scenariusz musi coś pamiętać między uruchomieniami, na przykład numery już przetworzonych faktur, służy do tego data store, czyli wbudowany magazyn danych. Według cennika i Help Center na każde 1000 kredytów przypada 1 MB, jeden magazyn ma co najmniej 1 MB, a organizacja może mieć do 1000 magazynów. Plan darmowy daje więc jeden magazyn o pojemności 1 MB: dość na listę identyfikatorów, za mało na kopię bazy klientów.

Ile kosztuje Make: kredyty, operacje i limity planów

Cennik liczy kredyty, a nie scenariusze ani użytkowników. Żeby przewidzieć rachunek, policz pakiety danych i sprawdzenia wyzwalacza.

Help Center podaje, że od 27 sierpnia 2025 r. jednostką rozliczeniową są kredyty. Wcześniej były to operacje; w dniu zmiany przeliczono je na kredyty w proporcji 1:1, a ceny planów się nie zmieniły. Operacja to dziś jedno uruchomienie modułu, które przetwarza albo sprawdza dane, a kredyt to to, co kupujesz i zużywasz. Dla aplikacji bez AI jedna operacja to jeden kredyt.

Najważniejsza reguła: wyzwalacz zużywa jedną operację na każde sprawdzenie, niezależnie od liczby znalezionych pakietów, a każdy następny moduł jedną operację na każdy pakiet. Dokumentacja podaje przykład: wyzwalacz Google Forms znalazł 10 nowych odpowiedzi, a trzy kolejne moduły utworzyły, pobrały i wysłały dokument dla każdej z nich. Razem 1 + 3 × 10 = 31 operacji za jedno uruchomienie.

Druga reguła, o której łatwo zapomnieć: sprawdzenie bez nowych danych też jest operacją. Scenariusz z wyzwalaczem odpytującym co 15 minut wykonuje 96 sprawdzeń na dobę, czyli 2880 w 30-dniowym miesiącu, zanim przetworzy pierwszy rekord, więc plan darmowy z 1000 kredytów wyczerpie się po około dziesięciu dniach samego czekania. Webhook nie odpytuje, więc gdy nic się nie dzieje, nic nie zużywa. Zapier liczy to inaczej: jego cennik zapewnia, że sprawdzanie nowych danych nie zużywa zadań.

Gdy kredyty się skończą, scenariusze stają do czasu ich dokupienia; według FAQ cennika Make uprzedza o tym przy 75 i 90 procentach zużycia. Przychodzące webhooki czekają w kolejce, dopóki starczy jej pojemności, a scenariusze odpytujące po wznowieniu szukają rekordów od ostatniego udanego uruchomienia. Help Center opisuje dwie drogi na planach płatnych: ręczny zakup w wielokrotnościach 1000 kredytów albo automatyczny zakup, który dokłada po 10 000 kredytów, łącznie najwyżej tyle, ile masz w planie. Dokupione kredyty kosztują o 25 procent więcej niż kredyty z planu, zużywane są dopiero po wyczerpaniu puli z planu i wygasają z końcem okresu rozliczeniowego; na Core z płatnością roczną przepadają przy comiesięcznym odnowieniu puli.

Kwoty planów płatnych cennik podaje w dolarach dla wybranego progu kredytów, od 10 tys. miesięcznie w górę, i obniża je przy płatności rocznej z góry; przełącznik okresu płatności obiecuje oszczędność „15% lub więcej”. Przy progu 10 tys. kredytów miesięcznie i płatności rocznej z góry, którą cennik pokazuje domyślnie, Core kosztuje 9 USD, Pro 16 USD, a Teams 29 USD miesięcznie; przy płatności co miesiąc te same plany są droższe, a z każdym wyższym progiem kredytów kwota rośnie. Plan Free nie ma limitu czasu. Kredytów nie zużywają router, If-else, Merge i moduły obsługi błędów. Zużywają je natomiast iterator, agregator i narzędzia do przekształcania danych, a moduły AI mają osobne zasady:

• Aplikacje dostawców AI z Twoim połączeniem (OpenAI, Anthropic Claude, Gemini)Według Help Center jeden kredyt na operację, a za tokeny płacisz osobno dostawcy modelu. Wyjątkiem jest moduł Simple Text Prompt w tych aplikacjach: łączy się z dostawcą wybranym przez Make i liczy kredyty także od tokenów.
• Make AI Agents i Make AI ToolkitPrzez Make’s AI Provider, dostępny na wszystkich planach, kredyty zależą od tokenów wejściowych i wyjściowych oraz wybranego modelu. Własne połączenie, na przykład z OpenAI, działa tylko na planach płatnych i kosztuje jeden kredyt na operację.
• Make Code (JavaScript lub Python)Dwa kredyty za każdą sekundę wykonania kodu. Według dokumentacji aplikacji Make Code jest w otwartej becie, działa tylko na planach płatnych, a na Core, Pro i Teams kod może pracować najwyżej 30 sekund.

Cenniki i przepisy się zmieniają. Linki do źródeł są na dole strony.

Plany Make: limity z oficjalnego cennika. Przy 10 tys. kredytów i płatności rocznej Core kosztuje 9 USD, Pro 16 USD, a Teams 29 USD miesięcznie; przy płatności miesięcznej i wyższych progach więcej.

Tabela jest szersza niż ekran: przesuń ją palcem w bok.

Kiedy scenariusz się uruchamia: harmonogram, webhook i kolejka

O tym, czy zgłoszenie trafi do handlowca po kilku sekundach, czy po kwadransie, decyduje wybór wyzwalacza, a nie moc serwera.

Scenariusz z wyzwalaczem odpytującym rusza według harmonogramu, którego najkrótszy odstęp według cennika to 15 minut na Free i minuta na planach płatnych. Godziny harmonogramu liczone są w strefie czasowej organizacji, która służy też do odczytu dat, więc firma w Polsce powinna mieć ustawioną polską strefę, inaczej raport „o 8:00” przyjdzie o innej godzinie.

Scenariusz z webhookiem rusza od razu po nadejściu żądania. Każde żądanie trafia do kolejki webhooka, a według Help Center kolejne żądania są domyślnie przetwarzane równolegle: kolejne uruchomienie nie czeka na koniec poprzedniego. Jeżeli kolejność ma znaczenie, na przykład przy stanach magazynowych, włącz w ustawieniach scenariusza „Process data in order”. Kolejka mieści 667 pozycji na każde 10 tys. kredytów w planie, najwyżej 10 tys.; nadmiarowe żądania są odrzucane. Limit przyjmowania to 300 żądań na 10 sekund, logi webhooka zostają 3 dni (na Enterprise 30), a webhook niepodłączony do żadnego scenariusza przez ponad 5 dni zostaje wyłączony.

Najważniejsza rzecz dla systemu, który wysyła dane: domyślna odpowiedź 200 Accepted znaczy tylko, że żądanie trafiło do kolejki, a nie że rekord powstał w CRM-ie. Jeżeli nadawca musi znać wynik, dodaj moduł Webhook response, i to na końcu scenariusza. Dokumentacja ostrzega, że moduł odpowiedzi postawiony w środku sprawia, że błąd w dalszych modułach nie wyłączy scenariusza i nie dostaniesz powiadomienia, a kredyty mogą się zużywać dalej. Sam adres webhooka warto zabezpieczyć: według dokumentacji aplikacji Webhooks moduł Custom webhook pozwala dodać klucze API, które nadawca wysyła w nagłówku x-make-apikey, i listę dozwolonych adresów IP, a pojedyncze żądanie może mieć najwyżej 5 MB. Czym jest webhook i jak działa po stronie nadawcy, wyjaśniam w przewodniku webhook: co to jest i jak działa.

Help Center podaje też, że przy błędzie scenariusz z webhookiem ustawiony na natychmiastowe uruchamianie zatrzymuje się od razu, a ustawiony na harmonogram po trzech nieudanych próbach. Dlatego przy webhookach od początku włączam zapisywanie niedokończonych wykonań.

Domyślne odpowiedzi webhooka Make, gdy w scenariuszu nie ma modułu Webhook response. Według dokumentacji Make.

Tabela jest szersza niż ekran: przesuń ją palcem w bok.

Co się dzieje, gdy moduł zwróci błąd: pięć handlerów i niedokończone wykonania

Każda automatyzacja w końcu trafi na niedostępny serwer, limit API albo brakujące pole. Różnica polega na tym, czy dowiesz się o tym z Make, czy od klienta.

Według Help Center bez żadnych ustawień platforma reaguje na błąd tak jak handler Rollback: zatrzymuje uruchomienie, cofa zmiany w modułach obsługujących transakcje, a po powtarzających się błędach wyłącza scenariusz. To zachowanie zmieniają dwie rzeczy: niedokończone wykonania (incomplete executions) i handlery błędów.

Niedokończone wykonania włączasz w ustawieniach scenariusza opcją „Store incomplete executions”. Nieudane uruchomienie trafia wtedy do zakładki Incomplete executions razem z danymi, możesz je dokończyć ręcznie albo automatycznie, a scenariusz działa dalej. Błędy przejściowe ConnectionError i RateLimitError Make przy włączonej opcji ponawia sam. Cennik przydziela na niedokończone wykonania 10 MB na każde 10 tys. kredytów, najwyżej 2 GB; gdy się zapełni, a włączona jest opcja „Discard data if storage is full”, dane z nieudanego uruchomienia przepadają.

Handler podpinasz do modułu, który może zawieść, a według Help Center samo zadziałanie handlera nie zużywa operacji. Na takiej trasie może też stać sam moduł Slacka albo maila, który powiadomi Cię o problemie. Cofnąć da się tylko to, co obsługuje transakcje: moduły z etykietą ACID, na przykład MySQL albo data store, Make potrafi wycofać, wysłanego maila już nie. Dlatego wysyłkę do klienta stawiam na końcu scenariusza, po wszystkich zapisach, które mogą się nie udać.

Dwie opcje warto znać od pierwszego dnia. „Errors before deactivation” określa, ile błędów z rzędu Make toleruje przed wyłączeniem scenariusza, ale przy wyzwalaczu natychmiastowym jest ignorowana i scenariusz wyłącza się po pierwszym błędzie. „Keep data confidential” zostawia w logach tylko informację o uruchomieniu, bez danych; pomaga przy danych osobowych, ale utrudnia szukanie przyczyny błędu.

Uwaga na nazwy: Help Center opisuje handlery Skip, Retry, Resume, Commit i Rollback, a FAQ cennika i kurs Make Academy wymieniają jeszcze Ignore i Break. Według Make Academy Ignore porzuca pakiet z błędem i kończy przebieg sukcesem, czyli działa jak dzisiejszy Skip, a Break zapisuje pakiet jako niedokończone wykonanie do ponowienia, czyli działa jak Retry. Starsze poradniki nadal da się więc zrozumieć.

Handlery błędów w Make według Help Center. Żaden z nich nie zużywa kredytów.

Tabela jest szersza niż ekran: przesuń ją palcem w bok.

Polskie aplikacje w katalogu i systemy bez gotowej integracji

Polska firma pyta zwykle, czy scenariusz połączy się z BaseLinkerem, bramką SMS albo programem księgowym. Część polskich usług ma gotowe aplikacje w katalogu, a resztę podłącza się modułem HTTP, o ile program udostępnia API.

W katalogu Make są aplikacje polskich usług. Dwie sprawdziłem w dokumentacji aplikacji Make. Base.com to aplikacja dla kont BaseLinker: wymaga aktywnego konta i tokenu API, ma wyzwalacze na nowe zamówienie i nową serię numeracji faktur oraz moduły do tworzenia i pobierania zamówień, dodawania płatności, wystawiania faktury do zamówienia, tworzenia i usuwania paczek, a także do dowolnego wywołania API. SMSAPI wysyła SMS-y, dodaje, zmienia i usuwa kontakty oraz przypisuje je do grup, a jej wyzwalacze reagują na przychodzący SMS i na zdarzenie zwrotne (callback).

Jedno zastrzeżenie: obie strony dokumentacji Make oznacza jako treść wygenerowaną przez AI na podstawie dokumentacji producenta, z dopiskiem, że może zawierać błędy. Nazwy pól i limity sprawdzam więc w dokumentacji API Base i SMSAPI, zanim zbuduję na nich proces.

Gdy aplikacji nie ma, zostaje moduł HTTP. W wersji 4 obsługuje uwierzytelnianie kluczem API, Basic Auth i OAuth 2.0 i trzyma dane logowania w osobnym polu Credentials. Make łączy się wyłącznie po HTTPS i odrzuca certyfikaty z własnym podpisem, co przy starszych serwerach w firmowej serwerowni bywa przeszkodą. Do systemów w sieci lokalnej służy on-prem agent, program instalowany w sieci firmowej, przez który scenariusze sięgają do lokalnych aplikacji bez zmian w zaporze; według Help Center jest dostępny tylko dla klientów planu Enterprise i obsługuje dziś połączenia przez aplikację HTTP Agent. Czy KSeF, ERP albo program księgowy obsłużysz samym modułem HTTP, zależy od sposobu uwierzytelniania i formatu danych; szczegóły dla KSeF opisuję w przewodniku integracja z KSeF przez API.

Własny JavaScript albo Python uruchomisz na planach płatnych w Make Code, rozliczanym po 2 kredyty za sekundę wykonania. Jeśli Twój program nie ma API ani webhooków, żadna z tych dróg nie pomoże i rozmowę trzeba zacząć od dostawcy oprogramowania, nie od Make. Takie połączenia buduję w ramach integracji systemów przez API.

Agenci AI, AI Toolkit i Maia: co daje sztuczna inteligencja w scenariuszu

Make dołożył do scenariuszy trzy warstwy AI. Każda kosztuje inaczej i każda wymaga innego poziomu nadzoru.

Najprostsza warstwa to Make AI Toolkit: gotowe moduły, które oceniają wydźwięk tekstu, przypisują go do kategorii z Twojej listy, rozpoznają język, wyciągają wskazane informacje, ujednolicają styl, streszczają, tłumaczą i dzielą tekst na fragmenty. Na wszystkich planach Toolkit działa przez Make’s AI Provider, czyli model opłacany kredytami Make; na planach płatnych podłączysz własne konto, na przykład OpenAI albo Anthropic, i wtedy moduł zużywa jeden kredyt na operację, a tokeny opłacasz u dostawcy. Na planie Free obowiązuje tygodniowy limit 200 tys. tokenów wejściowych.

Druga warstwa to agent. Aplikacja Make AI Agent (New), wydana 2 lutego 2026 r., jest w otwartej becie, więc jej funkcje i cennik mogą się zmieniać. Agent ma instrukcje, wiedzę (pliki takie jak FAQ czy wewnętrzne zasady), narzędzia i podgląd rozumowania, który pokazuje, dlaczego podjął daną decyzję. Narzędziami mogą być moduły, całe scenariusze, narzędzia serwerów MCP i inni agenci. Trzecia warstwa to Maia, asystentka w edytorze scenariuszy: na podstawie opisu tworzy i zmienia scenariusze oraz agentów, a także pomaga znaleźć i naprawić błędy. Według Help Center jest w publicznej becie na planach płatnych, a na planie Free dostępna przez 30 dni od rejestracji. Po wykorzystaniu startowej puli darmowych wiadomości jej odpowiedzi zużywają kredyty z tej samej puli co scenariusze. To pomocnik przy budowie, a scenariusz złożony przez Maię i tak trzeba przetestować na nietypowych danych.

Sam Make pisze w dokumentacji rzecz, którą stosuję przy każdym wdrożeniu: agentowi dawaj zadania, które powierzyłbyś stażyście, i unikaj danych wrażliwych, decyzji finansowych lub strategicznych o wysokiej stawce oraz spraw z twardymi wymogami prawnymi. Zwykły scenariusz wystarcza, gdy te same dane zawsze dają ten sam wynik, aplikacja AI, gdy wejście i wyjście mają określony format (tłumaczenie, streszczenie), a agent jest potrzebny dopiero wtedy, gdy trzeba osądu przy zmiennych danych, na przykład przy kategoryzacji zgłoszeń. Wśród przykładów Make wymienia też wstępną selekcję kandydatów; tu dodam od siebie, że decyzja o człowieku zostaje u człowieka.

Koszt AI łatwo niedoszacować, bo przy Make’s AI Provider kredyty zależą od tokenów wejściowych i wyjściowych oraz wybranego modelu, czyli od długości tekstu. Zanim włączysz agenta dla całej skrzynki, puść go na kilkudziesięciu prawdziwych mailach i sprawdź w historii, ile kredytów zużył jeden przebieg. Jak projektuję agenta z akceptacją człowieka, opisuję w przewodnikach agent AI dla firmy i człowiek w pętli automatyzacji.

Gdzie przetwarzane są dane: strefy eu1, eu2, us1, us2 i RODO

Przez scenariusz przechodzą dane klientów: nazwiska, adresy, kwoty. Warto wiedzieć, w którym centrum danych lądują i jak długo zostają w logach.

Każda organizacja w Make ma przypisany region centrum danych: Unię Europejską albo Stany Zjednoczone. Dokumentacja podkreśla, że region nie oznacza, gdzie jest Twoja firma, tylko gdzie dane są przechowywane i przetwarzane, i że po utworzeniu organizacji nie da się go zmienić. Polska firma powinna więc wybrać UE od pierwszego dnia, bo późniejsza przeprowadzka oznacza założenie nowej organizacji i przeniesienie do niej scenariuszy oraz połączeń.

Region widać w adresie panelu. Dokumentacja API Make wymienia adresy stref eu1.make.com, eu2.make.com, us1.make.com i us2.make.com, a dla części organizacji także adresy w domenie make.celonis.com; strefa wiąże się z regionem infrastruktury i rodzajem planu. Cennik podaje dla każdego planu hosting w AWS, w Europie albo w Ameryce Północnej.

Według strony bezpieczeństwa Make dane na dyskach są szyfrowane algorytmem AES-256, a połączenia protokołem TLS 1.2 i 1.3; Make przeszedł audyty SOC 2 Type II i SOC 3 i deklaruje zgodność z RODO. Plan Enterprise działa w osobnym środowisku AWS, a strona bezpieczeństwa podaje dla niego dostępność usługi na poziomie 99,5 procent. Szczegółowe logi wykonań, a więc i dane osobowe z formularzy, zostają według cennika 7 dni na planie Free, 30 dni na Core, Pro i Teams oraz 60 dni na Enterprise.

Od strony prawnej korzystanie z Make podlega umowie powierzenia przetwarzania danych (Data processing agreement), liście podprocesorów i opisowi środków technicznych i organizacyjnych, a klientów z Europy obejmują także standardowe klauzule umowne. Dla Twojej firmy Make jest podmiotem przetwarzającym, więc umowę i listę podprocesorów warto mieć w dokumentacji RODO, obok wpisu w rejestrze czynności przetwarzania.

W praktyce najwięcej daje minimalizacja: nie przepuszczaj przez scenariusz pól, których proces nie potrzebuje, a przy danych wrażliwych włącz „Keep data confidential”. Dane z kolejki webhooka Make przechowuje niezależnie od tego ustawienia, ale usuwa je trwale zaraz po przetworzeniu. Szerzej o obowiązkach przy AI i danych osobowych piszę w przewodniku AI Act i RODO w małej firmie.

Pierwszy scenariusz krok po kroku: zapytanie z formularza do arkusza i handlowca

Dobry pierwszy scenariusz rozwiązuje prawdziwy, mały problem. Zapytanie ofertowe z formularza na stronie spełnia ten warunek: jest częste, ma jasny początek i koniec, a jego zgubienie kosztuje.

Najwięcej uwagi wymaga styk ze stroną: formularz musi wysłać dane na adres webhooka i wiedzieć, co zrobić, gdy Make odpowie błędem albo kolejka będzie pełna. Jak podłączyć formularz tak, żeby zgłoszenie nie zginęło przy wyłączonym scenariuszu, opisuję w przewodniku formularz kontaktowy a CRM.

1. Załóż organizację w regionie UEWybierz region Unii Europejskiej i polską strefę czasową. Regionu nie zmienisz później, a strefa decyduje o godzinach harmonogramu.
2. Dodaj wyzwalacz Webhooks > Custom webhookUtwórz scenariusz, dodaj moduł Custom webhook, przy tworzeniu webhooka dodaj klucz API i skopiuj wygenerowany adres. Na niego formularz będzie wysyłał zgłoszenia.
3. Wyślij dane testoweKliknij Run once i wyślij próbne zgłoszenie poleceniem z ramki poniżej. Webhook pozna strukturę danych, a kolejne moduły zobaczą pola do mapowania.
4. Odfiltruj puste i powtórzone zgłoszeniaZa webhookiem ustaw filtr z operatorem Exists na polu e-mail. Duplikaty wyłapiesz, zapisując adresy w data store i sprawdzając je przed zapisem.
5. Zapisz zgłoszenie i powiadom handlowcaDodaj moduł arkusza albo CRM-u, a za nim wiadomość do handlowca na Slacku albo mailem.
6. Zabezpiecz scenariusz przed błędamiWłącz Store incomplete executions, do modułu zapisu podepnij handler Retry, a na trasie błędu dodaj powiadomienie dla siebie.
7. Włącz scenariusz i obserwuj historięPrzez pierwszy tydzień zaglądaj do zakładki History: ile operacji zużywa jedno zgłoszenie i czy coś nie trafia do niedokończonych wykonań. Dopiero wtedy wybieraj plan.

ADRES_WEBHOOKA='wklej-tu-adres-z-modulu-Custom-webhook'
KLUCZ_API='wklej-tu-klucz-API-webhooka'

curl -X POST "$ADRES_WEBHOOKA" \
  -H "x-make-apikey: $KLUCZ_API" \
  -H 'Content-Type: application/json' \
  -d '{"firma":"Przykład sp. z o.o.","email":"biuro@example.pl","telefon":"","wiadomosc":"Prośba o wycenę"}'

Kiedy Make jest lepszy od Zapiera, a kiedy wybrać n8n

Trzy narzędzia robią podobne rzeczy, ale inaczej liczą zużycie. Ta różnica rozstrzyga częściej niż lista funkcji.

Zapier liczy zadania, czyli pomyślnie wykonane akcje; wyzwalacz i samo sprawdzanie nowych danych zadań nie zużywają, podobnie jak wbudowane narzędzia Filter, Formatter i Paths. Make liczy kredyty za każdą operację modułu, łącznie z wyzwalaczem. n8n liczy wykonania: jedno uruchomienie całego przepływu to jedno wykonanie, bez względu na liczbę kroków i ilość danych. Przepływ z wyzwalaczem i pięcioma akcjami, uruchomiony 400 razy w miesiącu na pojedynczym rekordzie, to około 2 tys. zadań w Zapierze, około 2,4 tys. kredytów w Make i 400 wykonań w n8n.

Make wygrywa z Zapierem tam, gdzie proces się rozgałęzia i pracuje na listach: pozycje zamówienia, załączniki, wiersze arkusza. Router i If-else nic nie kosztują, iterator i agregator dają kontrolę nad każdą pozycją, a niedokończone wykonania pozwalają nie zgubić rekordu przy awarii zewnętrznego systemu. Zapier wygrywa prostotą przy połączeniu dwóch aplikacji i katalogiem: jego cennik podaje ponad 9 tys. aplikacji wobec ponad 3 tys. w Make. Więcej o nim piszę w przewodniku Zapier: co to jest i ile kosztuje.

n8n wygrywa z Make, gdy przepływy są długie i uruchamiane często, bo płacisz za uruchomienie, a nie za krok; gdy dane nie mogą opuścić Twojej infrastruktury, bo n8n w edycji Community postawisz na własnym serwerze, a Make jest usługą chmurową, którą utrzymuje producent; i gdy w procesie potrzebujesz dużo własnego kodu. Ceną jest administracja: przy własnym serwerze instalację, aktualizacje i kopie zapasowe robisz sam. Porównanie z liczbami znajdziesz w zestawieniu n8n, Make czy Zapier, a przegląd pozostałych narzędzi w tekście alternatywy dla Zapiera.

Make, Zapier i n8n w sześciu punktach, na podstawie cenników i dokumentacji producentów.

Tabela jest szersza niż ekran: przesuń ją palcem w bok.

Kiedy lepiej wybrać inne narzędzie i od czego zacząć

Make nie pasuje do procesów, które muszą działać na własnym serwerze, trwać dłużej niż 40 minut w jednym uruchomieniu albo korzystać z programu bez API. Te granice lepiej poznać przed pierwszym scenariuszem niż po pięćdziesiątym.

Odradzam Make w pięciu sytuacjach. Gdy jedno uruchomienie musi trwać dłużej niż 40 minut albo przerabiać tysiące rekordów naraz, bo wtedy trzeba dzielić pracę na porcje albo napisać własny kod. Gdy zasady firmy wymagają własnego serwera, bo Make jest usługą w chmurze producenta. Gdy nikt nie będzie zaglądał do historii i niedokończonych wykonań, bo wtedy obsługa błędów zostaje na papierze. Gdy proces ma dwa kroki, które Zapier albo wbudowana integracja w Twoim programie zrobią prościej. I gdy kluczowy program w firmie nie ma API ani webhooków.

Pamiętaj też o przywiązaniu do platformy: scenariusz zapisany w Make ma format tej platformy (blueprint), więc przeprowadzka do n8n albo Zapiera w praktyce oznacza zbudowanie przepływów od nowa. Dlatego zaczynam od jednego procesu, mierzę zużycie kredytów na prawdziwych danych i dopiero potem dokładam kolejne. Automat przejmuje przepisywanie i powiadomienia, a pieniądze, wiadomości do klientów i decyzje o ludziach zatwierdza człowiek.

Jeśli chcesz, żebym ocenił, czy Twój proces nadaje się do Make, napisz, co dziś robisz ręcznie, jak często to się powtarza i między którymi systemami przenosisz dane. Odpowiadam w ciągu jednego dnia roboczego. Pracuję z Mikołowa, zdalnie w całej Polsce, a o tym, jak wdrażam automatyzacje, piszę na stronie automatyzacje i agenci AI.

Pytania i odpowiedzi