n8n, Make czy Zapier: co wybrać do automatyzacji w firmie

Krótki werdykt: dla kogo n8n, dla kogo Make, dla kogo Zapier

Każde z nich połączy formularz z CRM-em. Różnica ujawnia się przy przepływie o dziesięciu krokach, uruchamianym tysiące razy w miesiącu.

Zapier jest najkrótszą drogą od pomysłu do działającej automatyzacji, ale nalicza każdy pomyślnie wykonany krok jako osobne zadanie. Make stoi pośrodku: scenariusz układasz na płótnie, z rozgałęzieniami i agregacjami, a router i obsługa błędów nie kosztują nic. n8n liczy całe uruchomienie przepływu jako jedno wykonanie, obojętne, czy kroków jest trzy, czy trzydzieści, i jako jedyne daje własny serwer.

Ceny i limity pochodzą z oficjalnych cenników, stan na 19 września 2026 r. Wszystkie trzy narzędzia zmieniały ostatnio nie tylko stawki, ale i sposób liczenia zużycia, więc przed decyzją sprawdź aktualną cenę u producenta.

• Kilka prostych połączeńZapier. Formularz do CRM-u, zamówienie do arkusza. Krótkie przepływy są tanie, a nikt w firmie nie musi rozumieć API.
• Rosnąca liczba procesówMake. Gdy pojawiają się warunki, pętle i osobne ścieżki, płótno jest czytelniejsze od listy kroków, a kredyty dają zapas na rozbudowę.
• Zaplecze techniczne albo wrażliwe danen8n. Długie przepływy, duża częstotliwość, własny kod w środku i możliwość trzymania danych u siebie.
• Zła przesłanka wyboruSamo „n8n jest darmowe” nie jest argumentem, dopóki nie wskażesz osoby, która będzie aktualizować serwer.

Model rozliczeń: wykonanie, kredyt i zadanie to trzy różne rzeczy

To jedyna różnica, która realnie decyduje o rachunku. Reszta jest kwestią wygody.

Zapier zlicza zadania: zadanie powstaje przy każdym pomyślnie wykonanym kroku akcji, a nieudane akcje się nie liczą. Make zlicza kredyty, bo każda akcja modułu to jeden kredyt; wyjątkiem są router i moduły obsługi błędów. n8n zlicza wykonania, a wykonanie to jedno uruchomienie całego przepływu, niezależnie od liczby kroków i ilości danych.

Weź przepływ z pięcioma akcjami po wyzwalaczu i czterysta uruchomień miesięcznie. W Zapierze to około 2 tys. zadań, w Make około 2 tys. kredytów, czyli jedna piąta limitu planu Core, a w n8n czterysta wykonań, czyli niecała szósta część limitu Startera.

Cennik n8n Cloud jest w euro. Starter kosztuje 20 EUR miesięcznie przy rozliczeniu rocznym i daje 2,5 tys. wykonań, Pro to 50 EUR i 10 tys. wykonań, Business 667 EUR i 40 tys. wykonań, a Enterprise wycenia się indywidualnie. Wszystkie plany obejmują nieograniczoną liczbę użytkowników, przepływów i integracji.

Make rozlicza się w dolarach i ma plan darmowy z 1 tys. kredytów miesięcznie. Core kosztuje 9 USD, Pro 16 USD, Teams 29 USD, a w podstawowym wariancie każdy z nich daje 10 tys. kredytów, więc różnica dotyczy funkcji, nie limitu. Kredyty dokupuje się w paczkach po 1 tys. lub 10 tys.

Zapier ma plan darmowy ze 100 zadaniami i przepływami ograniczonymi do dwóch kroków. Professional zaczyna się od 19,99 USD miesięcznie przy rozliczeniu rocznym za 750 zadań i 29,99 USD przy płatności co miesiąc; 2 tys. zadań to 49,00 USD albo 73,50 USD. Team startuje od 2 tys. zadań za 69,00 USD rocznie, a progi sięgają 2 mln zadań.

Na tym polega pułapka. Zapier wypada najtaniej przy prostym połączeniu dwóch aplikacji, ale przepływ o dziesięciu krokach zjada tam dziesięć razy więcej licznika niż w n8n. Kwoty w tej sekcji odczytałem z cenników 19 września 2026 r.

Ceny i stawki sprawdzone 19 września 2026. Dostawcy zmieniają cenniki, więc przed decyzją sprawdź aktualną kwotę u źródła.

Self-hosting n8n: co daje, ile realnie kosztuje i kto to utrzymuje

Najmocniejszy argument za n8n, a zarazem miejsce, w którym najłatwiej się przeliczyć.

Zacznijmy od licencji, bo krąży o niej sporo nieporozumień. n8n nie jest oprogramowaniem open source w rozumieniu OSI. Kod jest jawny, ale licencja nazywa się Sustainable Use License 1.0 i ogranicza bezpłatne użycie do własnych celów biznesowych oraz zastosowań niekomercyjnych. Możesz automatyzować własną firmę; nie możesz sprzedawać hostowanego n8n klientom jako usługi.

Oszczędność jest realna, ale mniejsza, niż wygląda w zestawieniu. Odpada abonament i znikają limity wykonań, bo ogranicza Cię tylko moc maszyny. Zostaje rachunek za serwer, a przede wszystkim praca: instalacja, aktualizacje, kopie zapasowe, monitoring i reagowanie, gdy przepływ staje w nocy.

Dokumentacja n8n stawia sprawę wprost: przy self-hostingu użytkownik zapewnia i utrzymuje infrastrukturę oraz odpowiada za instalację i konfigurację, a do tego potrzebna jest wiedza techniczna. W chmurze wymagana wiedza to, zgodnie z tabelą porównawczą, żadna. Część funkcji pozostaje płatna także na własnym serwerze, między innymi środowiska, zewnętrzne sekrety, logowanie SSO i kontrola wersji w Gicie.

Kiedy self-hosting jest złym pomysłem: gdy nikt w firmie nie administruje serwerami. Automatyzacja szybko staje się częścią codziennej pracy, a zatrzymuje się po aktualizacji systemu w środę o drugiej w nocy. Jeśli wycenisz uczciwie godziny na utrzymanie, plan Starter za 20 EUR miesięcznie, według cennika ze stanu na 19 września 2026 r., przestaje wyglądać drogo.

Własny serwer broni się wtedy, gdy dane nie mogą opuścić Twojej infrastruktury albo gdy limity w chmurze stają się głównym kosztem. W obu przypadkach musi być czyimś stałym obowiązkiem, a nie zajęciem przy okazji.

Ceny i stawki sprawdzone 19 września 2026. Dostawcy zmieniają cenniki, więc przed decyzją sprawdź aktualną kwotę u źródła.

Integracje i co robisz, gdy czegoś nie ma na liście

Liczba integracji w reklamie mówi mniej, niż się wydaje. Ważniejsze jest to, co się dzieje przy systemie, którego w katalogu nie ma.

Katalogi różnią się skalą. Zapier podaje ponad 10 tys. aplikacji, dokładnie 10124 w chwili sprawdzania, Make ponad 3 tys. przy liście liczącej 3615 pozycji, a n8n 2192 integracje. Wszystkie trzy liczby odczytałem 19 września 2026 r. i wszystkie rosną z miesiąca na miesiąc.

Ta różnica ma znaczenie tylko wtedy, gdy Twoje narzędzia są niszowe. Poczta, arkusze, kalendarz czy popularny CRM są w każdym z trzech katalogów. Problem zaczyna się przy polskim oprogramowaniu magazynowym albo księgowym, którego nie ma nigdzie.

Wtedy schodzisz poziom niżej, do zwykłego HTTP. Make pisze wprost, że do dowolnej aplikacji z API podłączysz się modułem HTTP, n8n ma węzeł HTTP Request i węzły z własnym kodem, a Zapier pozwala zbudować integrację przez swój SDK. Każde z nich obsłuży więc system spoza katalogu, tylko że robi to ktoś, kto rozumie API i uwierzytelnianie. To przestaje być konfiguracja, a zaczyna być wdrożenie.

Drugi kierunek to webhook, czyli powiadomienie wysyłane przez system w chwili zdarzenia. Jeśli Twój program potrafi je wysłać, masz wyzwalacz bez pozycji w katalogu. Pytanie do dostawcy oprogramowania brzmi więc zawsze tak samo: czy jest API, czy jest dokumentacja i czy da się wysyłać webhooki.

Zła droga to obchodzenie braku integracji przez parsowanie maili z powiadomieniami. Działa do pierwszej zmiany szablonu, a psuje się po cichu, bez błędu w panelu.

AI: węzły modeli i agenci w każdym z trzech narzędzi

Wszystkie trzy platformy dołożyły warstwę AI. Różnią się tym, ile z niej widać i ile kontrolujesz.

n8n poszło najdalej w stronę agentów. Węzeł agenta łączy model z narzędziami, pamięcią rozmowy i bazą wektorową, a jako model podłączysz OpenAI, Anthropic, Google, Mistrala czy Groq. Przy własnym serwerze sięgniesz po model lokalny przez Ollamę, więc cały agent razem z modelem działa na Twojej maszynie.

Make stawia na przejrzystość decyzji. Agenty buduje się wizualnie, panel rozumowania pokazuje krok po kroku drogę do wniosku, a scenariusz może mieć punkty ręcznej akceptacji. Modele pochodzą od OpenAI, Anthropic, Google Vertex AI, Azure OpenAI i Mistrala.

Zapier rozdziela AI na dwie warstwy. Podstawowy dostęp do agentów, chatbotów i MCP jest w każdym planie, łącznie z darmowym, a AI by Zapier, czyli kroki z modelem wewnątrz przepływu, pojawia się od planu Professional. Ten podział wynika z cennika ze stanu na 19 września 2026 r.

Niezależnie od narzędzia obowiązują dwie zasady. Model jest osobnym kosztem, płaconym jego dostawcy, i rośnie z długością tekstu, a nie z liczbą uruchomień. Agent, który sam podejmuje nieodwracalną decyzję, prędzej czy później podejmie ją źle, więc wysyłka wiadomości do klienta czy zmiana ceny wymagają akceptacji człowieka.

Najczęstszy błąd to wstawienie modelu tam, gdzie wystarczy warunek. Jeżeli regułę da się zapisać zdaniem „jeśli kwota przekracza tysiąc złotych, wyślij do akceptacji”, model dokłada tylko koszt i niepewność.

Dane, RODO i miejsce przetwarzania

Przy automatyzacji dane klientów przechodzą przez cudzy serwer. Warto wiedzieć, przez który i jak długo tam zostają.

n8n jest tu najbardziej jednoznaczne. Cennik podaje wprost, że dla planów hostowanych dane są przechowywane na terenie Unii Europejskiej, na serwerach we Frankfurcie. Przy self-hostingu miejsce przetwarzania wybierasz sam, bo to Twoja maszyna.

Make dzieli organizacje na strefy. Dokumentacja API wymienia adresy eu1.make.com, eu2.make.com, us1.make.com i us2.make.com oraz tłumaczy, że adres strefy odpowiada regionowi infrastruktury; własną poznasz po adresie panelu. Infrastruktura opiera się na prywatnych instancjach w Amazon VPC, z szyfrowaniem AES-256 i TLS 1.2 lub 1.3, a Make ma audyty SOC 2 Type II i SOC 3. Logi domyślnie przechowywane są 30 dni. Dane w tym akapicie pochodzą ze strony bezpieczeństwa Make, stan na 19 września 2026 r.

Zapier publikuje certyfikaty, ale nie publikuje regionu. Trust Center wymienia SOC 2 Type II, SOC 3 oraz zgodność z RODO i CCPA, natomiast miejsce przechowywania danych nie jest opisane publicznie. Jeśli region ma dla Ciebie znaczenie prawne, to pytanie do działu sprzedaży, nie do strony z cennikiem.

Z punktu widzenia RODO każda z tych platform jest podmiotem przetwarzającym, więc potrzebujesz umowy powierzenia i wpisu w rejestrze czynności. Najłatwiej zapomnieć o historii wykonań: w panelu zostają dane wejściowe i wyjściowe każdego kroku, czyli często dane osobowe.

Praktyczna zasada brzmi: nie przepuszczaj przez automatyzację więcej danych, niż proces naprawdę potrzebuje. Jeśli do utworzenia zadania wystarczy identyfikator zgłoszenia i nazwa firmy, nie przesyłaj całego formularza.

Jak wybrać i jak nie wpaść w pułapkę kosztów przy skalowaniu

Wybór zajmuje kilka minut, o ile wcześniej policzysz dwie rzeczy: kroki i uruchomienia.

Pułapka kosztów zawsze wygląda tak samo. Mieścisz się w planie darmowym, potem dokładasz walidację, obsługę wyjątków i powiadomienia, a ten sam proces zużywa nagle trzy razy więcej licznika. W Zapierze i Make płacisz za rozbudowę wprost; w n8n rozbudowa nic nie kosztuje, płacisz za częstotliwość.

Drugi ukryty koszt to przeprowadzka. Scenariusz z Make trzeba w n8n zbudować od nowa, razem z połączeniami i mapowaniem pól. Jeśli podejrzewasz, że za rok wolumen wypchnie Cię z Zapiera, taniej jest zacząć tam, gdzie chcesz skończyć.

Ja dobieram narzędzie po tym, jak wygląda proces, a nie po tym, co jest w danym sezonie modne. Zaczynam od jednego procesu i od ustalenia, co oznacza jego poprawne wykonanie, sprawdzam dostępy i jakość danych wejściowych, a dopiero potem buduję przepływ i testuję go na sytuacjach wyjątkowych. Pracuję z Mikołowa, zdalnie w całej Polsce. Jeśli chcesz przeliczyć to na własnych liczbach, napisz, jaki proces chcesz zautomatyzować i jak często się powtarza.

1. Policz kroki, nie automatyzacjePomnóż liczbę kroków najczęstszego procesu przez liczbę uruchomień w miesiącu. Ta liczba trafia na licznik Zapiera i Make; w n8n liczą się same uruchomienia.
2. Sprawdź, czy Twoje systemy są w kataloguWypisz narzędzia, które mają się połączyć, i poszukaj każdego z osobna. Brak choćby jednego przenosi projekt na poziom API i webhooków.
3. Ustal, kto to utrzyma za pół rokuJeśli odpowiedź brzmi „nikt konkretny”, wybierz chmurę i prostsze narzędzie. Własny serwer bez wyznaczonej osoby to odroczone ryzyko, nie oszczędność.
4. Zmierz zużycie na jednym realnym procesieUruchom jeden przepływ na planie darmowym przez pełny miesiąc. Prognoza z arkusza jest optymistyczna, bo pomija ponowienia i obsługę wyjątków.
5. Zaplanuj, co się dzieje przy awariiSprawdź, czy narzędzie ponawia próbę po błędzie zewnętrznego systemu i czy powiadamia. Automatyzacja psująca się bez sygnału bywa gorsza od procesu ręcznego.

Pytania i odpowiedzi