n8n vs Make vs Zapier: porównanie cen, limitów i wybór narzędzia do automatyzacji w firmie
n8n, Make i Zapier to platformy do automatyzacji, które łączą aplikacje bez pisania całego kodu, ale inaczej liczą zużycie, gdzie indziej trzymają dane i wymagają innej wiedzy od osoby, która je obsługuje. Do kilku prostych połączeń bez osoby technicznej polecam Zapiera, do rozbudowanych scenariuszy z danymi w regionie UE Make, a do długich i częstych przepływów albo danych na własnym serwerze n8n, o ile ktoś ten serwer utrzyma. O rachunku decyduje licznik: przepływ z pięcioma akcjami uruchamiany 400 razy w miesiącu zużyje według cenników 2 tys. zadań w Zapierze, 2,4 tys. kredytów w Make albo 400 wykonań w n8n.
- Zapier liczy zadania, czyli udane kroki akcji bez wyzwalaczy, filtrów i formatowania; Make liczy kredyty za każde uruchomienie modułu łącznie z wyzwalaczem; n8n liczy wykonania, czyli całe uruchomienia przepływu.
- Przepływ z wyzwalaczem i pięcioma akcjami, uruchomiony 400 razy w miesiącu, zużywa 2 tys. zadań w Zapierze, 2,4 tys. kredytów w Make i 400 wykonań w n8n.
- Zapier przechowuje dane na serwerach AWS w USA i nie oferuje przechowywania wyłącznie w UE, Make pozwala wybrać region UE przy zakładaniu organizacji, a n8n Cloud trzyma dane we Frankfurcie.
- Spośród trzech narzędzi tylko n8n można uruchomić na własnym serwerze; Make i Zapier działają wyłącznie w chmurze producenta.
Co wybrać? Krótki werdykt z zaletami i wadami
Każde z nich połączy formularz z CRM-em. Różnica ujawnia się przy przepływie o dziesięciu krokach, uruchamianym tysiące razy w miesiącu.
Mój wybór zależy od trzech pytań: ile kroków ma proces, gdzie mogą leżeć dane i kto będzie pilnował automatyzacji. Do kilku prostych połączeń polecam Zapiera, bo pierwszy Zap składasz w kreatorze krok po kroku, a FAQ cennika na pytanie, czy trzeba umieć programować, odpowiada wprost, że nie. Make wybieram, gdy proces ma rozgałęzienia i agregacje: scenariusz układasz na płótnie, router i moduły obsługi błędów nie zużywają kredytów, ale kredyt kosztuje każdy inny moduł, także wyzwalacz. n8n biorę do długich i częstych przepływów, bo jedno uruchomienie to jedno wykonanie, obojętne, czy kroków jest trzy, czy trzydzieści; własny serwer to jednak czyjś stały obowiązek.
Gdy w grę wchodzą dane klientów, kolejność się zmienia. Zapier według przeglądu prywatności trzyma dane na serwerach AWS w USA i nie oferuje przechowywania wyłącznie w UE. Make pozwala wybrać region UE przy zakładaniu organizacji, a n8n Cloud według cennika przechowuje dane we Frankfurcie; samodzielnie hostowane n8n zostaje tam, gdzie postawisz serwer. Wszystkie liczby i zasady na tej stronie sprawdziłem w cennikach, dokumentacji i katalogach producentów, a linki do nich są w źródłach na końcu.
Liczniki zmieniły się niedawno: Make zastąpił operacje kredytami, a Zapier objął zadaniami także kroki AI, kod i wywołania MCP. Porównania, które wciąż piszą o operacjach w Make albo o darmowych krokach AI w Zapierze, opisują więc stan sprzed tych zmian.
- Zapier: kilka prostych połączeńZalety według cennika i katalogu: start bez programowania, ponad 9 tys. aplikacji, w tym inFakt i BaseLinker, a wyzwalacze, filtry i formatowanie nie zużywają zadań. Wady: według przeglądu prywatności dane tylko na serwerach w USA, plan darmowy z Zapami dwukrokowymi i zadanie za każdy udany krok akcji, także za krok AI, który kosztuje do 5 zadań.
- Make: rozbudowane scenariusze z danymi w UEZalety według cennika i pomocy Make: płótno z routerami i filtrami już w planie darmowym, 1 tys. kredytów miesięcznie za darmo, region UE i pięć rodzajów modułów obsługi błędów bez kredytów. Wady: kredyt za każdy moduł, także wyzwalacz i puste sprawdzenia, iteracje mnożą zużycie, a regionu nie zmienisz po założeniu organizacji.
- n8n: długie przepływy albo własny serwerZalety według cennika i dokumentacji: jedno wykonanie za całe uruchomienie, kod w JavaScripcie i Pythonie, zgoda człowieka przed wywołaniem narzędzia przez agenta AI i bezpłatna edycja Community. Wady: w chmurze tylko 14 dni próby zamiast planu darmowego, SSO i współdzielenie przepływów za licencją, a serwer utrzymujesz sam. Dwanaście gotowych przepływów opisuję w przewodniku n8n w praktyce: przykłady automatyzacji.
- Zła przesłanka wyboruSamo „n8n jest darmowe” nie jest argumentem, dopóki nie wskażesz osoby, która będzie aktualizować serwer i reagować na alerty.
Które narzędzie jest najłatwiejsze bez programowania?
Próg wejścia rośnie razem z kontrolą nad przepływem: im więcej możesz ustawić sam, tym więcej musisz rozumieć z danych, które przez niego płyną.
Najmniej nauki wymaga Zapier, a najwięcej n8n; Make leży pośrodku. Kreator Zapiera prowadzi od wyzwalacza do akcji, a producent pod cennikiem pisze wprost, że programować nie trzeba. W darmowym planie zbudujesz tylko automatyzacje z jedną akcją, ale masz do pomocy asystenta AI z dziennym limitem wiadomości.
Make ma wizualny edytor bez kodu w każdym planie, ale prędzej czy później trzeba zrozumieć pakiety danych. Pomoc Make tłumaczy, że moduł przetwarza każdy pakiet osobno, więc wyzwalacz, który zwróci 10 rekordów, uruchomi każdy następny moduł 10 razy. Kto tego nie wie, dziwi się potem liczbie zużytych kredytów i wysłanych wiadomości.
n8n w chmurze według tabeli porównawczej w dokumentacji nie wymaga wiedzy technicznej, instalacja na własnym serwerze już tak, a cennik przedstawia n8n jako narzędzie dla zespołów technicznych. Moja zasada jest prosta: jeśli w firmie nikt nie czyta odpowiedzi API w formacie JSON, na start wybierz Zapiera albo Make. Gdy taka osoba jest, n8n odwdzięcza się krokami z kodem w JavaScripcie i Pythonie, które nie zmieniają licznika wykonań.
Czym różni się zadanie, kredyt i wykonanie?
Jednostka rozliczenia decyduje o tym, jak rachunek rośnie razem z liczbą kroków i uruchomień. Zasady poniżej pochodzą z cenników i pomocy producentów.
Zadanie w Zapierze to udany krok akcji, kredyt w Make to uruchomienie modułu, a wykonanie w n8n to jedno uruchomienie całego przepływu. Według pomocy i cennika Zapier nie liczy wyzwalaczy, odpytywania o nowe dane, kroków z błędem ani wbudowanych narzędzi takich jak Filter, Paths, Formatter, Delay, Looping, Digest, Storage, Tables i Forms. Uwaga na podprzepływy: pomoc Zapiera liczy jako zadania akcje wewnątrz Sub-Zapa oraz kroki jego wywołania i powrotu. Kroki AI, kod i wywołania MCP mają własne stawki, o których piszę w sekcji o AI.
Make liczy szerzej. Operacja to według pomocy Make jedno uruchomienie modułu, który przetwarza dane albo sprawdza, czy są nowe, a dla zwykłych aplikacji jedna operacja to jeden kredyt. Kredyt zużywa odczyt z aplikacji lub webhooka, wyszukiwanie, tworzenie, aktualizacja i usuwanie danych, a także przekształcanie danych wbudowanymi narzędziami, agregacja i iteracja. Moduł przetwarza każdy pakiet danych osobno, więc wyzwalacz, który zwróci 10 rekordów, mnoży zużycie kolejnych modułów przez 10. Kredytów nie zużywają router i moduły obsługi błędów.
n8n liczy do limitu tylko wykonania produkcyjne, czyli uruchomione automatycznie przez wyzwalacz, harmonogram albo odpytywanie. Nie liczą się uruchomienia ręczne w edytorze, podprzepływy wywołane węzłem Execute Sub-workflow (liczy się tylko przepływ nadrzędny), przepływy obsługi błędów ani odpytania, które nie znalazły nowych danych. Uwaga na wyjątek: Schedule Trigger liczy wykonanie przy każdym uruchomieniu, także pustym.
Z tych definicji wynika cała różnica w rachunku. Przy połączeniu dwóch aplikacji jedno uruchomienie to 1 zadanie w Zapierze, 2 kredyty w Make i 1 wykonanie w n8n. Przy wyzwalaczu i dziewięciu akcjach to już 9 zadań, co najmniej 10 kredytów i nadal 1 wykonanie, a w Make jeszcze więcej, jeśli po drodze iterujesz po listach.
| Kryterium | n8n | Make | Zapier |
|---|---|---|---|
| Jednostka rozliczenia | Wykonanie: jedno uruchomienie przepływu, bez względu na liczbę kroków i ilość danych. | Kredyt: zwykle jedno uruchomienie modułu na jeden pakiet danych, łącznie z wyzwalaczem. | Zadanie: jeden udany krok akcji. Wyzwalacz i kroki z błędem się nie liczą. |
| Co nie zużywa licznika | Uruchomienia ręczne, podprzepływy, przepływ błędów, odpytania bez nowych danych. | Router i moduły obsługi błędów. | Wyzwalacze, Filter, Paths, Formatter, Delay, Looping, Tables, Forms i inne narzędzia wbudowane. |
| Plan darmowy | Brak w chmurze; 14-dniowa wersja próbna z limitem 1 tys. wykonań oraz bezpłatna edycja Community na własnym serwerze. | Tak: 1 tys. kredytów miesięcznie, 2 aktywne scenariusze, harmonogram nie częściej niż co 15 minut. | Tak: 100 zadań miesięcznie, wyłącznie Zapy dwukrokowe (wyzwalacz i jedna akcja). |
| Odstęp odpytywania lub harmonogramu | Cennik nie podaje takiego limitu; liczą się wykonania w planie. | Co 15 minut na planie darmowym, co minutę na płatnych. | Co 15 minut (Free), co 2 minuty (Professional), co minutę (Team, Enterprise). |
| Limity czasu | Jedno wykonanie do 5 minut na Starter i do 40 minut na Pro. | Jedno uruchomienie scenariusza do 5 minut na planie darmowym i do 40 minut na płatnych. | Cennik podaje limit czasu kroku z kodem: 1 sekunda (Free), 30 sekund (Professional, Team), 2 minuty (Enterprise). |
| Self-hosting | Tak. Edycja Community na licencji Sustainable Use License oraz płatne plany Business i Enterprise. | Nie. Wyłącznie chmura Make. | Nie. Wyłącznie chmura Zapiera. |
| Liczba gotowych integracji | Katalog podaje ponad 2,2 tys. integracji. | Cennik podaje ponad 3 tys. aplikacji. | Cennik i katalog podają ponad 9 tys. aplikacji. |
| Polskie systemy w katalogu | Nie znalazłem węzłów inFaktu, BaseLinkera ani SMSAPI; łączysz się węzłem HTTP Request. | Są aplikacje Base.com (BaseLinker) i SMSAPI. | Są aplikacje inFakt i BaseLinker. |
| Własny kod | Kroki z kodem w JavaScripcie i Pythonie, węzeł HTTP Request. | Moduł HTTP do dowolnego API; Make Code App (JavaScript, Python) za 2 kredyty na sekundę działania na planach płatnych. | Code by Zapier, Webhooks by Zapier od planu Professional, własne integracje przez platformę deweloperską. |
| AI i agenci | Węzeł AI Agent z narzędziami, zatwierdzanie wywołań narzędzi przez człowieka, MCP; modele lokalne przez Ollamę na własnym serwerze. | Make AI Agents (beta) na wszystkich planach, panel rozumowania, ręczne akceptacje, serwer MCP. | Kroki AI rozliczane zadaniami według klasy modelu, Zapier MCP, Agents z osobnym limitem aktywności. |
| Miejsce przechowywania danych | Chmura: UE, serwery we Frankfurcie. Własny serwer: tam, gdzie go postawisz. | Region UE albo USA wybierany przy zakładaniu organizacji, bez możliwości późniejszej zmiany. | Serwery AWS w USA; przechowywania wyłącznie w UE Zapier nie oferuje. |
| Próg wejścia | Najwyższy. Wymaga rozumienia danych i błędów, a przy własnym serwerze administracji. | Średni. Płótno jest czytelne, ale pakiety danych, iteratory i agregatory trzeba zrozumieć. | Najniższy. Kreator prowadzi krok po kroku i nie wymaga wiedzy technicznej. |
Ile kosztują plany w 2026 roku?
Każdy cennik używa innej waluty, innego domyślnego okresu płatności i innej jednostki, więc kwoty trzeba najpierw sprowadzić do wspólnego mianownika.
Według cenników producentów najtańszy płatny plan kosztuje w n8n Cloud 20 € miesięcznie (ok. 87 zł), w Zapierze 19,99 USD (ok. 78 zł), a w Make od 12 USD (ok. 47 zł), w każdym przypadku przy płatności rocznej. To jednak kwoty za różne rzeczy: 2,5 tys. wykonań w n8n, 750 zadań w Zapierze i 10 tys. kredytów w Make. Kwoty w złotych przeliczyłem po kursie średnim NBP (tabela 192/A/NBP/2026: 1 USD = 3,8881 zł, 1 EUR = 4,3745 zł); nie uwzględniają kosztu przewalutowania w Twoim banku ani podatków, które mogą zostać doliczone przy zakupie.
Zapier domyślnie pokazuje w cenniku stawkę przy płatności rocznej i podaje, że oszczędzasz na niej 33 procent; przy płatności co miesiąc Professional z 750 zadaniami kosztuje 29,99 USD. n8n przy każdej kwocie pisze wprost „billed annually” i podaje oszczędność 17 procent względem płatności miesięcznej. Make pokazuje dla progu 10 tys. kredytów dwie kwoty zależnie od okresu płatności: Core 12 lub 16 USD miesięcznie, Pro 21 lub 28 USD, Teams 38 lub 51 USD; niższa dotyczy płatności rocznej, bo według FAQ cennika płatność roczna z góry jest tańsza od miesięcznej.
Co się dzieje po wyczerpaniu limitu, też wygląda inaczej, a opisy poniżej pochodzą z FAQ cenników i pomocy producentów. Zapier przełącza konto na płatność za każde dodatkowe zadanie, droższą od zadań w abonamencie, do trzykrotności limitu planu, a potem wstrzymuje Zapy do końca okresu rozliczeniowego; jeśli tę opcję wyłączysz, Zapy stają od razu. Make zatrzymuje scenariusze, kolejkuje przychodzące webhooki w granicach pojemności kolejki i wysyła powiadomienia przy 75 i 90 procentach zużycia; dodatkowe kredyty kupisz w paczkach po 1 tys. albo 10 tys. W planie Business n8n przepływy działają dalej, a za nadwyżkę producent może doliczyć 4 000 € za każde dodatkowe 300 tys. wykonań, jeśli nie przejdziesz na wyższy próg.
W n8n zwróć uwagę na jeszcze jedno: według FAQ cennika plan Business jest dziś dostępny wyłącznie na własnym serwerze, a na wersję w chmurze n8n prowadzi listę oczekujących. Ten sam cennik zaprasza firmy zatrudniające mniej niż 20 osób do sprawdzenia, czy kwalifikują się do planu Start-up z rabatem 50 procent na Business.
Cenniki i przepisy się zmieniają. Linki do źródeł są na dole strony.
| Narzędzie i plan | Co obejmuje | Cena |
|---|---|---|
| n8n Community (własny serwer) | Prawie pełny zestaw funkcji, bez limitu wykonań w licencji. | Bez opłaty licencyjnej; płacisz za serwer i czas administratora. |
| n8n Cloud Starter | 2,5 tys. wykonań miesięcznie, 5 równoległych wykonań, agenci, MCP i węzły AI. | 20 € miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 87 zł). |
| n8n Cloud Pro | 10 tys. wykonań miesięcznie, 20 lub 50 równoległych wykonań zależnie od wielkości planu, role administratora. | 50 € miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 219 zł). |
| n8n Business (tylko własny serwer) | 40 tys. wykonań miesięcznie, SSO, środowiska, kontrola wersji w Gicie, tryb kolejki. | 667 € miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 2 918 zł). |
| Make Free | 1 tys. kredytów miesięcznie, 2 aktywne scenariusze, harmonogram co 15 minut. | Bez opłat. |
| Make Core / Pro / Teams | Od 10 tys. kredytów miesięcznie, scenariusze bez limitu, harmonogram co minutę. | Przy 10 tys. kredytów: 12, 21 i 38 USD miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 47, 82 i 148 zł) albo 16, 28 i 51 USD przy miesięcznej (ok. 62, 109 i 198 zł). |
| Zapier Free | 100 zadań miesięcznie, Zapy dwukrokowe, jeden użytkownik. | Bez opłat. |
| Zapier Professional | Od 750 zadań miesięcznie, Zapy wielokrokowe, aplikacje Premium, webhooki. | Od 19,99 USD miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 78 zł) albo 29,99 USD przy miesięcznej (ok. 117 zł). |
| Zapier Team | Od 2 tys. zadań miesięcznie, 25 użytkowników, wspólne Zapy i połączenia, SAML SSO. | Od 69 USD miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 268 zł) albo 103,50 USD przy miesięcznej (ok. 402 zł). |
Ile zapłacisz za ten sam proces? Przykład z liczbami
Dwa warianty tego samego procesu, policzone krok po kroku: formularz z pięcioma akcjami 400 razy w miesiącu oraz przepływ z dziewięcioma akcjami 2 000 razy w miesiącu.
Ten sam proces kosztuje w każdym narzędziu inaczej, bo każde liczy co innego. Wariant A to zgłoszenie z formularza na stronie: webhook uruchamia przepływ, a ten wykonuje pięć akcji, czyli kontakt w CRM-ie, wiersz w arkuszu, e-mail do handlowca, zadanie w kalendarzu i powiadomienie na czacie. Zgłoszeń jest 400 miesięcznie. Wariant B to ten sam wzorzec, ale dłuższy i częstszy: wyzwalacz plus dziewięć akcji, 2 000 uruchomień miesięcznie. Zakładam, że każdy moduł przetwarza jeden rekord i każda akcja kończy się sukcesem; ceny z cenników producentów.
Największa różnica pojawia się wtedy, gdy przepływ zamiast czekać na webhook sam odpytuje aplikację. Według pomocy Make operacją jest także sprawdzenie, czy przyszły nowe dane, więc scenariusz, który co 15 minut zagląda do skrzynki albo arkusza, płaci kredyt za każde sprawdzenie, nawet puste. Cztery sprawdzenia na godzinę przez 30 dni to 2 880 kredytów miesięcznie, zanim scenariusz wykona jakąkolwiek akcję, czyli prawie trzy darmowe plany. W n8n węzeł odpytujący, na przykład wyzwalacz Google Drive, według dokumentacji liczy wykonanie tylko wtedy, gdy znajdzie nowe dane, ale Schedule Trigger ustawiony co 15 minut zużyje te same 2 880 wykonań i przekroczy limit 2,5 tys. w planie Starter. Zapier według pomocy w ogóle nie nalicza zadań za odpytywanie, nawet gdy sprawdza aplikację co dwie minuty.
W tabeli jest wyłącznie abonament platformy. Do rachunku dolicz jeszcze model AI, jeśli przepływ z niego korzysta, ponowienia po błędach i czas osoby, która przepływy buduje i utrzymuje. Jak sprawdzić, czy całość się zwróci, opisuję w przewodniku czy automatyzacja się opłaca.
| Narzędzie | Wariant A | Wariant B |
|---|---|---|
| Zapier | 5 × 400 = 2 000 zadań. Professional z progiem 2 tys. zadań: 49 USD miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 191 zł) albo 73,50 USD przy miesięcznej (ok. 286 zł). | 9 × 2 000 = 18 000 zadań. Professional z progiem 20 tys. zadań: 189 USD miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 735 zł) albo 283,50 USD przy miesięcznej (ok. 1 102 zł). |
| Make | (1 + 5) × 400 = 2 400 kredytów. Plan darmowy z 1 tys. nie wystarcza; mieści się w Core z progiem 10 tys. kredytów: 12 USD miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 47 zł) albo 16 USD przy miesięcznej (ok. 62 zł). | (1 + 9) × 2 000 = 20 000 kredytów, dwa razy więcej niż najniższy próg płatny; kwotę dla tego progu pokazuje kalkulator cennika. |
| n8n Cloud | 400 wykonań. Starter z 2,5 tys. wykonań: 20 € miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 87 zł). | 2 000 wykonań. Nadal Starter z 2,5 tys. wykonań, o ile jedno uruchomienie trwa krócej niż 5 minut. |
| n8n na własnym serwerze | Edycja Community bez opłaty licencyjnej; płacisz za serwer i administrację. | Jak w wariancie A; o wydajności decyduje moc maszyny, nie licencja. |
Co lepsze dla małej firmy: prostota Zapiera czy płótno Make?
Make i Zapier działają wyłącznie w chmurze producenta, więc przy wyborze między nimi decydują licznik, miejsce przechowywania danych i złożoność procesów.
Małej firmie, która łączy kilka popularnych aplikacji prostymi przepływami, polecam Zapiera, a firmie z rozbudowanymi procesami, listami rekordów albo wymogiem danych w regionie UE Make. Uzasadnienie biorę z cenników: katalog Zapiera liczy ponad 9 tys. aplikacji wobec ponad 3 tys. w Make, a wyzwalacze, filtry i formatowanie nie zużywają w nim zadań. Make w zamian za liczenie każdego modułu daje płótno z rozgałęzieniami, routery i filtry już w planie darmowym oraz 1 tys. kredytów miesięcznie, a darmowy Zapier kończy się na Zapach z jedną akcją i 100 zadaniach.
Dla polskiej firmy dwie różnice ważą więcej niż w zagranicznych porównaniach. Pierwsza to dane: według przeglądu prywatności Zapier przechowuje je w USA i nie oferuje przechowywania wyłącznie w UE, a w Make region UE wybierasz przy zakładaniu organizacji. Druga to polskie programy: w katalogu Zapiera jest inFakt, z opcją wysłania faktury do KSeF po jej utworzeniu, i BaseLinker, a w katalogu Make Base.com, czyli BaseLinker, oraz SMSAPI. Zanim wybierzesz, sprawdź swoje narzędzia w obu katalogach, a jeśli Zapier robi się za drogi, przejrzyj alternatywy dla Zapiera.
- Kiedy ZapierGdy przepływy mają kilka kroków, w zespole nie ma osoby technicznej, a Twoje aplikacje są w katalogu. Filtry i formatowanie nie zużywają zadań, więc Zap z warunkiem i jedną akcją kosztuje jedno zadanie na uruchomienie.
- Kiedy MakeGdy proces ma rozgałęzienia, pętle po rekordach i obsługę wyjątków, a dane klientów powinny być przetwarzane w regionie UE. Pięć rodzajów modułów obsługi błędów nie zużywa kredytów.
- Ryzyko w ZapierzeKażdy udany krok akcji to zadanie, więc Zap z dziewięcioma akcjami uruchamiany 2 000 razy w miesiącu zużywa 18 tys. zadań, jak w wariancie B powyżej. Krok AI według tabeli stawek kosztuje od 1 do 5 zadań zależnie od klasy modelu.
- Ryzyko w MakeWedług pomocy Make kredyt kosztuje każde sprawdzenie nowych danych, także puste, oraz każdy pakiet danych w kolejnych modułach. Scenariusz odpytujący aplikację co 15 minut zużywa 2 880 kredytów miesięcznie, zanim cokolwiek zrobi.
Kiedy n8n wygrywa z Make, a kiedy przegrywa?
n8n i Make mają wizualny edytor z rozgałęzieniami i pętlami. Różnią się tym, kto utrzymuje infrastrukturę i jak rachunek rośnie z liczbą kroków.
n8n polecam, gdy przepływy są długie, uruchamiane tysiące razy w miesiącu albo dane nie mogą opuścić Twojej infrastruktury, a Make, gdy wolisz gotową chmurę bez administracji i zespół nie programuje. Wynika to z liczników: cennik n8n podaje, że liczba kroków i ilość danych nie zmieniają liczby wykonań, więc przepływ z trzydziestoma węzłami i pętlą po stu rekordach to jedno wykonanie, a według pomocy Make ta sama pętla oznacza osobny kredyt za każdy rekord w każdym module. Za to w Make nikt nie aktualizuje serwera, a plan darmowy z 1 tys. kredytów i 2 aktywnymi scenariuszami wystarczy, żeby się nauczyć.
Przy kodzie różnica też jest wyraźna. Według cenników w n8n kroki z JavaScriptem i Pythonem nie zmieniają licznika, bo liczy się całe wykonanie, a w Make kod uruchomiony w Make Code App kosztuje na planach płatnych 2 kredyty za każdą sekundę działania. W obu narzędziach jest agent AI i obsługa MCP, ale tylko n8n działa na własnym serwerze, więc tylko w nim cały przepływ razem z modelem uruchomionym przez węzeł Ollama może zostać na Twojej maszynie, bez wysyłania treści do zewnętrznego dostawcy. Jak zbudować takiego agenta krok po kroku, pokazuję w przewodniku agent AI w n8n.
Częsty błąd w tym porównaniu to zestawienie samego abonamentu. n8n na własnym serwerze nie ma opłaty licencyjnej, ale ma rachunek za serwer i godziny administratora, którego Make nie wymaga. Jeśli takiej osoby nie ma, uczciwe porównanie to Make kontra n8n Cloud, a nie Make kontra „darmowe n8n”.
Czy n8n na własnym serwerze jest darmowe i kto je utrzymuje?
Edycja Community nie ma opłaty licencyjnej ani limitu wykonań, ale serwer, kopie zapasowe, aktualizacje i część funkcji zespołowych zostają po Twojej stronie.
n8n na własnym serwerze jest bezpłatne w edycji Community, ale nie jest bez kosztów i nie jest open source w rozumieniu OSI. Kod jest jawny, a licencja Sustainable Use License 1.0 pozwala go używać tylko do wewnętrznych celów biznesowych oraz niekomercyjnie i osobiście. Dokumentacja licencji wyjaśnia, że nie możesz udostępniać n8n swoim klientom tak, żeby podłączali w nim własne konta i budowali przepływy, a samo n8n nie nazywa się open source, bo według OSI licencja open source nie może ograniczać sposobu użycia. Możesz więc automatyzować własną firmę, ale nie sprzedawać hostowanego n8n jako usługi.
Edycja Community ma według dokumentacji prawie pełny zestaw funkcji, a po bezpłatnej rejestracji adresu e-mail dochodzą foldery, debugowanie w edytorze i własne dane wykonań. Płatny plan pozostaje jednak potrzebny do zmiennych globalnych, środowisk, zewnętrznych sejfów na sekrety, przechowywania plików binarnych w zewnętrznym magazynie, strumieniowania logów, trybu multi-main, projektów, logowania SSO, współdzielenia przepływów i poświadczeń oraz kontroli wersji w Gicie. Dla zespołu brak współdzielenia bywa ważniejszy niż limit wykonań.
Dokumentacja n8n stawia sprawę wprost: przy self-hostingu sam zapewniasz i utrzymujesz infrastrukturę, a do instalacji i konfiguracji potrzebna jest wiedza techniczna. W chmurze wymagana wiedza to, zgodnie z tabelą porównawczą, żadna. Zostaje rachunek za serwer, a przede wszystkim praca: instalacja, aktualizacje, kopie zapasowe bazy i klucza szyfrującego, monitoring i reagowanie, gdy przepływ staje w nocy. Jak to zrobić porządnie, z Dockerem, PostgreSQL i kopiami, opisuję w przewodniku n8n na własnym serwerze.
Kiedy self-hosting jest złym pomysłem: gdy nikt w firmie nie administruje serwerami. Automatyzacja szybko staje się częścią codziennej pracy, a zatrzymuje się po aktualizacji systemu w środę o drugiej w nocy. Własny serwer broni się wtedy, gdy dane nie mogą opuścić Twojej infrastruktury albo gdy limity w chmurze stają się głównym kosztem. W obu przypadkach musi być czyimś stałym obowiązkiem; co powinna obejmować umowa z wykonawcą, rozpisuję w przewodniku wdrożenie n8n w firmie.
Czy połączysz polskie programy: inFakt, BaseLinker, SMSAPI?
Katalog Zapiera ma inFakt i BaseLinkera, katalog Make BaseLinkera i SMSAPI, a w n8n te systemy podłączasz przez API. Liczy się więc nie wielkość katalogu, tylko Twoje konkretne programy.
Polskie programy połączysz z każdym z trzech narzędzi, ale tylko część gotowymi modułami, co sprawdziłem w katalogach producentów. Katalogi różnią się skalą: Zapier podaje ponad 9 tys. aplikacji, Make ponad 3 tys., a katalog n8n ponad 2,2 tys. integracji. Poczta, arkusze, kalendarz czy popularny CRM są wszędzie. Problem zaczyna się przy polskim oprogramowaniu księgowym, magazynowym i sprzedażowym.
W katalogu Zapiera jest inFakt, z wyzwalaczem nowej faktury, akcjami tworzenia klienta i faktury oraz opcją wysłania faktury do KSeF po utworzeniu, a także BaseLinker z natychmiastowymi wyzwalaczami nowego zamówienia i zmiany statusu. Make ma aplikację Base.com, czyli BaseLinker, z modułami zamówień, faktur i paczek, oraz SMSAPI do wysyłki SMS-ów. W katalogu n8n nie znalazłem węzłów inFaktu, BaseLinkera ani SMSAPI, więc tam łączysz się z ich API węzłem HTTP Request.
Gdy systemu nie ma w katalogu, schodzisz poziom niżej, do zwykłego HTTP. Make pisze wprost, że do dowolnej aplikacji z API podłączysz się modułem HTTP, n8n ma węzeł HTTP Request i węzły z własnym kodem, a Zapier daje Webhooks by Zapier od planu Professional i platformę do budowy własnej integracji. To przestaje być konfiguracja, a zaczyna być wdrożenie: ktoś musi rozumieć API, uwierzytelnianie i limity zapytań.
Drugi kierunek to webhook, czyli powiadomienie wysyłane przez system w chwili zdarzenia; więcej o nim w przewodniku webhook: co to jest. Jeśli Twój program potrafi go wysłać, masz wyzwalacz bez pozycji w katalogu. Jak przyjąć taki webhook, żeby zgłoszenie nie zginęło przy pełnej kolejce albo wyłączonym scenariuszu, opisuję w przewodniku formularz kontaktowy a CRM.
Zła droga to obchodzenie braku integracji przez parsowanie maili z powiadomieniami. Działa do pierwszej zmiany szablonu, a psuje się po cichu, bez błędu w panelu.
Jak działają AI i agenci w każdym z narzędzi?
Agenta AI zbudujesz w każdym z trzech narzędzi, ale rozliczenie wygląda inaczej. W n8n agent nie zużywa dodatkowych wykonań, w Make wbudowany dostawca AI przelicza tokeny na kredyty, a w Zapierze każdy krok AI to od 1 do 5 zadań.
We wszystkich trzech zbudujesz przepływ z modelem językowym i agenta, który sam wybiera narzędzia, ale każde nalicza za to inaczej. W n8n węzeł AI Agent łączy model z co najmniej jednym narzędziem, a agent decyduje, którego użyć. Katalog ma węzły OpenAI, Anthropic i Google Gemini, a na własnym serwerze węzeł Ollama Chat Model uruchamia model lokalnie. n8n pozwala też wymagać zgody człowieka przed wywołaniem wybranego narzędzia: przepływ się zatrzymuje, a prośba o akceptację trafia między innymi na Slacka, Teams, Telegram, do Gmaila albo Outlooka. Agent nie zużywa w n8n dodatkowych wykonań; model opłacasz zwykle u jego dostawcy, choć cennik n8n Cloud wymienia też dostęp do modeli bez własnego klucza API.
Make stawia na przejrzystość decyzji. Make AI Agents, na razie w wersji beta, buduje się na tym samym płótnie co scenariusze i są dostępne na wszystkich planach; panel rozumowania pokazuje krok po kroku, jak agent doszedł do decyzji, a w przepływie możesz ustawić ręczne akceptacje. Model wybierasz na dwa sposoby: przez wbudowanego dostawcę AI Make, wtedy płacisz kredytami liczonymi od tokenów, albo przez własne konto u dostawcy, na planach płatnych, wtedy Make liczy kredyty za operacje, a za tokeny płacisz dostawcy.
Zapier wlicza AI do wspólnej puli zadań. Krok AI kosztuje 1 zadanie przy modelach standardowych albo własnym modelu, 3 zadania przy modelach zaawansowanych i 5 przy modelach premium, a każde wywołanie narzędzia przez model jest liczone osobno. Jedno wywołanie narzędzia przez Zapier MCP to 2 zadania. Zapier Agents ma osobny limit aktywności: 400 miesięcznie za darmo i 1 500 w planie Agents Pro za 33,33 USD miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 130 zł).
Niezależnie od narzędzia obowiązują dwie zasady. Model jest osobnym kosztem liczonym od tokenów, a według pomocy Make tokenów przybywa z każdą interakcją, dłuższym promptem, większym plikiem i dłuższą odpowiedzią. Dokumentacja n8n zaleca zgodę człowieka przed narzędziami, które działają nieodwracalnie, wysyłają wiadomości na zewnątrz albo kupują; ja stosuję tę zasadę do każdej wiadomości do klienta i każdej zmiany ceny. Jak zbudować przepływ agenta z takim hamulcem, opisuję w przewodniku agent AI dla firmy.
Błędem jest wstawianie modelu tam, gdzie wystarczy warunek. Jeżeli regułę da się zapisać zdaniem „jeśli kwota przekracza tysiąc złotych, wyślij do akceptacji”, model dokłada tylko koszt i niepewność. Które zadania w CRM-ie naprawdę wymagają modelu, a które załatwi reguła, rozpisuję w przewodniku automatyzacja CRM z AI.
Gdzie są przechowywane dane i co z RODO?
Przy automatyzacji dane klientów przechodzą przez cudzy serwer. Warto wiedzieć, przez który i jak długo tam zostają.
n8n Cloud przechowuje dane w UE, Make w regionie wybranym przy zakładaniu organizacji, a Zapier w USA. Cennik n8n podaje wprost, że dla planów hostowanych dane są przechowywane w Unii Europejskiej, na serwerach we Frankfurcie, a przy self-hostingu tam, gdzie postawisz serwer. Przy płatnej licencji na własnym serwerze pamiętaj, że klucz licencyjny codziennie łączy się z serwerem licencji n8n i przesyła między innymi liczbę wykonań produkcyjnych, a domyślnie włączoną telemetrię możesz wyłączyć.
Region w Make wybierasz raz. Według pomocy Make centrum danych może być w UE albo w USA, wskazujesz je przy zakładaniu organizacji i nie zmienisz go później; strefę zdradza adres panelu, na przykład eu1.make.com albo us1.make.com. Strona o bezpieczeństwie podaje, że platforma działa na prywatnych instancjach AWS (Amazon VPC), dyski są szyfrowane algorytmem AES-256, połączenia idą przez TLS 1.2 lub 1.3, a logi są domyślnie przechowywane 30 dni. Make ma też za sobą audyty SOC 2 Type II i SOC 3.
Zapier odpowiada na to pytanie w swoim przeglądzie prywatności: dane, w tym dane osobowe przetwarzane w imieniu klientów, trzyma na serwerach AWS w USA, a opcji przechowywania wyłącznie w UE nie oferuje. Przekazanie opiera na certyfikacji w ramach EU-US Data Privacy Framework i umowie powierzenia ze standardowymi klauzulami umownymi. Treść Zapów i historia uruchomień zostają na koncie od 29 do 69 dni, a Trust Center udostępnia raport SOC 3 i, po podpisaniu NDA, SOC 2 Type II.
Z punktu widzenia RODO Zapier, Make i n8n Cloud przetwarzają dane Twoich klientów w Twoim imieniu, a art. 28 RODO wymaga, żeby podmiot przetwarzający działał na podstawie umowy powierzenia albo innego instrumentu prawnego; Zapier udostępnia własną umowę ze standardowymi klauzulami umownymi. Przy n8n na własnym serwerze taką umowę zawierasz z firmą, która hostuje ten serwer, jeśli to nie Twoja maszyna. Najłatwiej zapomnieć o historii wykonań: w panelu zostają dane wejściowe i wyjściowe każdego kroku, czyli często dane osobowe. Praktyczna zasada brzmi: nie przepuszczaj przez automatyzację więcej danych, niż proces naprawdę potrzebuje. Jeśli do utworzenia zadania wystarczy identyfikator zgłoszenia i nazwa firmy, nie przesyłaj całego formularza.
Co się dzieje, gdy krok automatyzacji się nie uda?
Make domyślnie wyłącza scenariusz po 3 kolejnych błędach, Zapier wyłącza Zap, który w 7 dni uruchomił się ponad 20 razy i w 95 procentach skończył błędem, a n8n sam niczego nie wyłącza: reakcję ustawiasz w węźle i w przepływie błędów.
Każde z trzech narzędzi reaguje na błąd inaczej, a dwa z nich potrafią same wyłączyć przepływ. Make ma pięć modułów obsługi błędów, które pomoc nazywa dziś Skip, Retry, Resume, Commit i Rollback (FAQ cennika wymienia zamiast Skip i Retry nazwy Ignore i Break), i nie nalicza za nie kredytów. Po włączeniu przechowywania niedokończonych wykonań przerwany przebieg trafia do osobnej zakładki, skąd go poprawisz i wznowisz. Domyślnie Make wyłącza scenariusz po 3 kolejnych błędach, a scenariusz uruchamiany webhookiem wyłącza od razu po błędzie; przechowywanie niedokończonych wykonań zamienia błędy w ostrzeżenia, więc scenariusz działa dalej. Szczegółowe logi Make trzyma 7 dni na planie darmowym, 30 dni na Core, Pro i Teams oraz 60 dni na Enterprise.
Zapier na planach płatnych pozwala włączyć Autoreplay, czyli automatyczne ponawianie kroków zakończonych błędem: do 5 prób, po 5 minutach, 30 minutach, godzinie, 3 i 6 godzinach, więc ostatnia przypada około 10,5 godziny po pierwszym błędzie, a e-mail o błędzie przychodzi dopiero po niej. Na planie darmowym ponawiasz ręcznie z historii, w ciągu 60 dni. Domyślnie Zapier wyłącza Zap, który w ostatnich 7 dniach uruchomił się ponad 20 razy i w 95 procentach zakończył się błędem; na planie Team najpierw wysyła e-mail i daje 24 godziny, na Enterprise 72 godziny. Na planach płatnych możesz to zachowanie wyłączyć w ustawieniach Zapa. Wyzwalacze natychmiastowe nie mają harmonogramu: Zap rusza, gdy aplikacja sama wyśle powiadomienie.
n8n obsługuje błędy na dwóch poziomach. Każdy węzeł ma w ustawieniach opcję Retry On Fail, która ponawia go po błędzie, oraz On Error, która przy błędzie zatrzymuje cały przepływ, przechodzi dalej albo przekazuje informację o błędzie osobnym wyjściem do kolejnego węzła. Gdy wykonanie mimo to się nie powiedzie, rusza przepływ zaczynający się od węzła Error Trigger, wskazany w ustawieniach przepływu głównego; jeden taki przepływ może pilnować wielu innych, a jego uruchomienia nie liczą się do limitu. W chmurze n8n plan Starter pozwala na 5 równoległych wykonań i trzyma logi 7 dni, a Pro 20 lub 50 równoległych wykonań i logi do 30 dni.
Wniosek praktyczny: zanim porównasz liczniki, ustal, kto dostaje powiadomienie o błędzie i w jakim czasie reaguje. Automatyzacja, która psuje się po cichu albo sama się wyłącza w piątek wieczorem, potrafi kosztować więcej niż różnica w cenniku. Gdzie w przepływie postawić człowieka, żeby błąd nie dotarł do klienta, opisuję w przewodniku human in the loop w automatyzacji.
Jak przenieść automatyzacje z Zapiera do innego narzędzia?
Przeprowadzka zdarza się zwykle wtedy, gdy rachunek rośnie szybciej niż liczba procesów. Da się ją zrobić bez przestoju, ale nie jednym kliknięciem.
Automatyzacje przenosisz, budując je od nowa w docelowym narzędziu i uruchamiając równolegle ze starymi, bo dokumentacja eksportu i importu żadnego z trzech nie przewiduje wgrania przepływu z pozostałych dwóch. Każde ma własny format eksportu: n8n zapisuje przepływy jako pliki JSON, Make eksportuje scenariusz jako blueprint w JSON-ie (do 2 MB przy imporcie), a Zapier pozwala pobrać i wgrać Zapy w JSON-ie na planach Team i Enterprise. W dokumentacji żadnego z nich nie znalazłem importu formatu konkurencji. Eksport przydaje się więc jako dokumentacja kroków i mapowań, a nie jako gotowy plik do wgrania.
Nawet import we własnym formacie nie przenosi dostępów. Make zaznacza, że po imporcie blueprintu trzeba utworzyć połączenia z kontami od nowa, Zapier każe po imporcie sprawdzić i ewentualnie odnowić połączenia, a n8n ostrzega, że plik JSON zawiera nazwy i identyfikatory poświadczeń, więc przed udostępnieniem trzeba je usunąć. Najwięcej pracy kosztuje zawsze to samo: uwierzytelnienie każdej aplikacji i odtworzenie mapowania pól.
Nie każdy przepływ warto przenosić. Przy krótkim Zapie z jedną akcją porównaj jego miesięczny koszt w zadaniach z czasem przebudowy, bo ten drugi bywa wyższy. Przenoś najpierw te, które zużywają najwięcej licznika, i te, które przetwarzają dane osobowe, jeśli powodem przeprowadzki jest region przechowywania.
- Zrób spis i posortuj po zużyciuWypisz przepływy z liczbą uruchomień i kroków. Najpierw przenoś te, które zużywają najwięcej licznika albo przetwarzają dane osobowe.
- Wyeksportuj, ale nie licz na importPlik JSON ze starego narzędzia to dokumentacja. W nowym narzędziu przepływ powstaje od nowa, razem z połączeniami.
- Uruchom oba przepływy równolegleNowy przepływ zapisuje do kopii danych. Przez tydzień lub dwa porównujesz wyniki na prawdziwych zgłoszeniach.
- Przełącz źródło zdarzeńZmień adres webhooka w formularzu albo sklepie na nowy i dopiero potem wyłącz stary przepływ. Odwrotna kolejność gubi zgłoszenia.
- 01 · StartRachunek albo limit przestaje pasowaćLicznik rośnie szybciej niż liczba procesów albo brakuje funkcji, na przykład przechowywania danych w UE.
- 02 · AutomatEksport i spis przepływówPlik JSON ze starego narzędzia służy za listę kroków, pól i warunków do odtworzenia.Zapier / Make
- 03 · AutomatPrzebudowa w nowym narzędziuNowe połączenia z kontami, mapowanie pól i obsługa błędów, od razu z alertem do konkretnej osoby.n8n / Make
- 04 · AutomatRównoległy przebieg na kopii danychNowy przepływ działa obok starego, ale zapisuje do testowego arkusza albo skrzynki.
- 05 · CzłowiekPorównanie wyników i decyzjaOsoba odpowiedzialna za proces sprawdza różnice i decyduje o przełączeniu webhooków.
- 06 · EfektStary przepływ wyłączonyPo okresie próby stary przepływ zostaje wyłączony, a jego eksport trafia do archiwum.
Odzyskany czasZamiast pilnować dwóch systemów naraz, osoba od procesu sprawdza tylko różnice i podejmuje jedną decyzję o przełączeniu.
Jak wybrać narzędzie i nie przepłacić przy skalowaniu?
Wybór zajmuje kilka minut, o ile wcześniej policzysz dwie rzeczy: kroki i uruchomienia.
Typowa pułapka kosztów wygląda tak: mieścisz się w planie darmowym, potem dokładasz walidację, obsługę wyjątków i powiadomienia, i z trzech akcji robi się dziewięć. W Zapierze oznacza to trzy razy więcej zadań na każde uruchomienie, w Make 10 kredytów zamiast 4, a w n8n nadal jedno wykonanie, bo tam płacisz za częstotliwość, nie za rozbudowę. Drugi ukryty koszt to przeprowadzka opisana wyżej: jeśli spodziewasz się, że za rok wolumen wypchnie Cię z Zapiera, rozważ start od razu tam, gdzie chcesz skończyć.
Jeśli dopiero poznajesz te narzędzia, przeczytaj najpierw, czym jest n8n i jak działa, jak działa Zapier i co liczy się jako zadanie oraz czym jest Make i jak zbudować pierwszy scenariusz. W każdym z nich opisuję budowę narzędzia od środka: węzły i wykonania w n8n, Zapy i zadania w Zapierze, scenariusze i pakiety danych w Make.
Czwartym kandydatem bywa Power Automate od Microsoftu, zwłaszcza w firmach, które pracują w Microsoft 365 i obiegu dokumentów w SharePoincie. Kiedy wystarcza, a kiedy lepszy jest n8n albo Make, rozpisuję w przewodniku Power Automate w firmie z Microsoft 365.
Ja dobieram narzędzie po tym, jak wygląda proces, a nie po tym, co jest w danym sezonie modne. Zaczynam od jednego procesu i od ustalenia, co oznacza jego poprawne wykonanie, sprawdzam dostępy i jakość danych wejściowych, a dopiero potem buduję przepływ i testuję go na sytuacjach wyjątkowych. Tak wygląda moja praca przy automatyzacjach dla firm. Jeśli chcesz przeliczyć to na własnych liczbach, napisz, jaki proces chcesz zautomatyzować, jak często się powtarza i jakich systemów dotyczy. Odpowiadam w ciągu jednego dnia roboczego. Pracuję z Mikołowa, zdalnie w całej Polsce.
- Policz kroki, nie automatyzacjePomnóż liczbę kroków najczęstszego procesu przez liczbę uruchomień w miesiącu. Ta liczba trafia na licznik Zapiera i Make; w n8n liczą się same uruchomienia.
- Sprawdź, jak przepływ się uruchamiaWebhook jest tani wszędzie. Odpytywanie co kilka minut jest darmowe w Zapierze, ale w Make każde sprawdzenie to kredyt, a w n8n Schedule Trigger liczy każde uruchomienie.
- Sprawdź, czy Twoje systemy są w kataloguWypisz narzędzia, które mają się połączyć, i poszukaj każdego z osobna. Brak choćby jednego przenosi projekt na poziom API i webhooków.
- Ustal, gdzie mogą być daneJeśli dane klientów mają zostać w UE, Zapier odpada. W Make musisz od razu założyć organizację w regionie UE, a n8n daje do wyboru chmurę we Frankfurcie albo własny serwer.
- Ustal, kto to utrzyma za pół rokuJeśli odpowiedź brzmi „nikt konkretny”, wybierz chmurę i prostsze narzędzie. Własny serwer bez wyznaczonej osoby to odroczone ryzyko, nie oszczędność.
- Zmierz zużycie na jednym realnym procesieUruchom jeden przepływ na planie darmowym albo w wersji próbnej. Prognoza z arkusza jest optymistyczna, bo pomija ponowienia i obsługę wyjątków.
Pytania i odpowiedzi
n8n, Make czy Zapier: co jest najtańsze?
Najtańsze jest to narzędzie, którego licznik najmniej rośnie przy Twoim procesie. Przy krótkich, rzadkich przepływach wystarczy darmowy Zapier ze 100 zadaniami albo darmowy Make z 1 tys. kredytów. Przy długich przepływach uruchamianych tysiące razy w miesiącu najtańsze jest n8n, bo liczy całe uruchomienie jako jedno wykonanie: przepływ z dziewięcioma akcjami i 2 000 uruchomień mieści się w n8n Cloud Starter za 20 € miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 87 zł), a w Zapierze wymaga progu 20 tys. zadań za 189 USD miesięcznie przy płatności rocznej (ok. 735 zł). Ceny według cenników producentów.
Make czy Zapier: co wybrać do małej firmy?
Zapier jest lepszy do kilku prostych połączeń popularnych aplikacji, bo nie liczy wyzwalaczy, filtrów ani formatowania i ma ponad 9 tys. aplikacji w katalogu. Make jest lepszy do rozbudowanych procesów z rozgałęzieniami i pętlami oraz wtedy, gdy dane mają być przetwarzane w regionie UE, którego Zapier nie oferuje. Make daje też więcej w planie darmowym: 1 tys. kredytów i scenariusze wielokrokowe, wobec 100 zadań i Zapów z jedną akcją w Zapierze.
n8n czy Make: które jest lepsze?
n8n jest lepsze przy długich i częstych przepływach oraz wtedy, gdy dane mają zostać na własnym serwerze, bo liczy całe uruchomienie jako jedno wykonanie i jako jedyne daje self-hosting. Make jest lepszy, gdy nikt w firmie nie chce administrować serwerem, a zespół woli gotową chmurę z czytelnym płótnem. W Make każda pętla po rekordach mnoży zużycie kredytów, w n8n nie zmienia licznika.
Czy n8n jest darmowe?
n8n jest darmowe w edycji Community na własnym serwerze, w ramach licencji Sustainable Use License 1.0, która pozwala używać go do wewnętrznych celów biznesowych oraz niekomercyjnie i osobiście. Według dokumentacji n8n nie jest to licencja open source w rozumieniu OSI i nie pozwala udostępniać n8n klientom jako usługi. Chmura n8n nie ma planu darmowego, tylko 14-dniową wersję próbną z limitem 1 tys. wykonań, a płatne funkcje, takie jak SSO, środowiska czy współdzielenie przepływów, wymagają licencji także na własnym serwerze.
Czym różni się zadanie w Zapierze od kredytu w Make i wykonania w n8n?
Zadanie w Zapierze to jeden udany krok akcji; wyzwalacze, filtry, ścieżki, formatowanie i kroki z błędem się nie liczą. Kredyt w Make to zwykle jedno uruchomienie modułu na jeden pakiet danych, łącznie z wyzwalaczem i jego pustymi sprawdzeniami, z wyjątkiem routera i modułów obsługi błędów. Wykonanie w n8n to jedno uruchomienie całego przepływu, niezależnie od liczby kroków. Dokładanie kroków podnosi więc rachunek w Zapierze i Make, a w n8n nie zmienia go wcale.
Czy Zapier przechowuje dane w Unii Europejskiej?
Nie. Zapier w przeglądzie prywatności podaje, że przechowuje dane, w tym dane osobowe klientów, na serwerach AWS w USA i nie oferuje opcji przechowywania wyłącznie w UE. Przekazanie danych z UE opiera na certyfikacji w ramach EU-US Data Privacy Framework i umowie powierzenia ze standardowymi klauzulami umownymi. Jeśli dane muszą zostać w UE, rozważ Make z organizacją w regionie UE albo n8n.
Czy mogę przenieść automatyzacje z Zapiera do innego narzędzia?
Tak, ale przez przebudowę, a nie import. n8n, Make i Zapier eksportują przepływy do własnych plików JSON (Zapier na planach Team i Enterprise), a w ich dokumentacji nie znalazłem importu formatu konkurencji. Przepływ trzeba zbudować od nowa, uwierzytelnić każdą aplikację i odtworzyć mapowanie pól, a potem przez tydzień lub dwa uruchamiać go równolegle ze starym. Przy kilku prostych przepływach to kwestia godzin, przy kilkudziesięciu rozbudowanych osobny projekt.
Czy Make to to samo co Integromat?
Tak. Make to nowa nazwa i nowa platforma firmy, która wcześniej rozwijała Integromat. Producent zapowiedział koniec wsparcia Integromatu w 2023 r., a nowych użytkowników od razu kierował do Make. Poradniki opisujące „operacje” w Integromacie są nieaktualne także dlatego, że Make rozlicza się dziś w kredytach.
Ile kosztuje agent AI w tych narzędziach?
Za AI płacisz osobno za platformę i za model. W n8n agent nie zużywa dodatkowych wykonań, a model opłacasz zwykle u dostawcy albo uruchamiasz lokalnie przez Ollamę na własnym serwerze. W Make wbudowany dostawca AI rozlicza tokeny w kredytach, a przy własnym kluczu na planie płatnym płacisz Make za operacje, a dostawcy za tokeny. W Zapierze krok AI kosztuje od 1 do 5 zadań zależnie od klasy modelu, a wywołanie narzędzia przez Zapier MCP 2 zadania.
Czy do n8n potrzebuję programisty?
Do budowania przepływów w chmurze n8n nie, choć próg wejścia jest wyższy niż w Zapierze, bo więcej rzeczy ustawiasz samodzielnie. Do postawienia n8n na własnym serwerze tak: dokumentacja n8n mówi wprost, że przy self-hostingu sam zapewniasz i utrzymujesz infrastrukturę, a do instalacji i konfiguracji potrzebna jest wiedza techniczna. Jeżeli nikt w firmie tego nie robi, wybierz n8n Cloud, bo tam według dokumentacji hosting, aktualizacje i skalowanie bierze na siebie n8n.
Źródła
Liczby i terminy w tym przewodniku sprawdziłem w oficjalnych źródłach. Ceny i przepisy się zmieniają, więc przy decyzji warto zajrzeć do nich ponownie.
- Cennik n8n: plany, definicja wykonania, limity i miejsce przechowywania danych
- Cennik Make: plany, kredyty, limity i FAQ
- Cennik Zapier: plany, progi zadań, Agents i FAQ o zadaniach
- Zapier: stawki zadań dla kroków, AI, kodu i MCP
- Zapier: co liczy się jako zadanie i co po przekroczeniu limitu
- Make Help Center: kredyty i zużycie przez funkcje AI
- Make Help Center: operacje, pakiety danych i wyzwalacze
- Make Help Center: typy modułów i wyzwalacze odpytujące
- n8n: wykonania i zasady liczenia do limitu
- n8n Cloud: wersja próbna i wybór planu
- n8n: chmura czy własny serwer, edycje i funkcje płatne
- Licencja n8n: Sustainable Use License 1.0
- n8n Docs: licencja Community, fair-code i stanowisko w sprawie open source
- n8n: obsługa błędów przez przepływ z Error Trigger
- n8n: ustawienia węzła, ponawianie i obsługa błędu
- Make Help Center: przegląd obsługi błędów i ustawień scenariusza
- Zapier: ręczne i automatyczne ponawianie uruchomień
- Zapier: jak działa ponawianie i Autoreplay
- Zapier: kiedy Zap wyłącza się po błędach
- Zapier: harmonogram i odstęp odpytywania wyzwalaczy
- Katalog integracji n8n
- Katalog aplikacji Make i moduł HTTP
- Katalog aplikacji Zapier
- Zapier: integracja inFakt
- Zapier: integracja BaseLinker
- Make Apps: Base.com (BaseLinker)
- Make Apps: SMSAPI
- n8n: węzeł AI Agent
- n8n: zgoda człowieka przed wywołaniem narzędzia przez agenta
- n8n: węzeł Ollama Chat Model
- Make AI Agents
- Bezpieczeństwo i infrastruktura Make
- Make Help Center: organizacje i region centrum danych
- Strefy Make w dokumentacji API
- Zapier: przegląd prywatności, lokalizacja danych i retencja
- Zapier Trust Center
- PARP: upoważnienie czy umowa powierzenia (art. 28 RODO)
- n8n: eksport i import przepływów
- Make Help Center: eksport i import blueprintów
- Zapier: import i eksport Zapów na planach Team i Enterprise
- Make: Integromat zmienia się w Make
- NBP: kurs średni dolara amerykańskiego, tabela 192/A/NBP/2026
- NBP: kurs średni euro, tabela 192/A/NBP/2026
Masz pytanie do swojego projektu?
Opisz, co chcesz osiągnąć. Odpowiem konkretnie, także wtedy, gdy najlepszą odpowiedzią jest „nie rób tego”.
Jonasz Jankowski · Bezpośrednia współpraca · Mikołów (Śląsk), zdalnie w całej Polsce
- Odpowiadam osobiście w ciągu jednego dnia roboczego.
- Krótka rozmowa o celu, funkcjach, materiałach i integracjach.
- Dostajesz zakres z etapami i konkretną kwotę, zanim cokolwiek zaczniemy.